Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ (...κι ο Θεός δυσκολεύτηκε)

Είναι απόγευμα στην Κατακόλου κι ένας άντρας μόνος κάνει τη συνηθισμένη του βόλτα. Έτσι για να κάψει τα λίπη του, να διώξει τη λύπη του… μα και για να καθαρίσει το μυαλό του από τις σκέψεις που το θολώνουν.

Όπως προχωρά βυθισμένος στις σκέψεις, ξαφνικά λέει δυνατά την προσευχή του:...

- Θεέ μου, παρότι είμαι ένας φτωχός και χρεωμένος εργαζόμενος, μ’ ένα σπίτι μισοτελειωμένο και παιδιά που σπουδάζουν… εγώ που ποτέ δεν σου ζήτησα μια προσωπική χάρη… ούτε το 4χίλιαρο του Λάτση σου ζήτησα ούτε καν το 3χίλιαρο του Κράτους… Άλλωστε γι’ αυτά όλο και κάποιος θα μου έκανε τη χάρη να μου φτιάξει τα «χαρτιά» για να τα πάρω (αν ήθελα…), ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, για μια φορά και μόνο, άσε με να κάνω μια ευχή κι εκπλήρωσέ τη μου!

Και τότε μονομιάς, οι ουρανοί σκοτεινιάζουν, σύννεφα απλώνονται από πάνω του και μέσα από τις λάμψεις που τα διαπερνούν, η φωνή του Θεού από το υπερπέραν ακούγεται να του λέει:
- Τέκνο μου, επειδή ανέκαθεν προσπαθούσες και ήσουν ευλαβής και πιστός σ’ Εμένα με κάθε τρόπο, θα σου δώσω την ευκαιρία να κάνεις την ευχή σου και θα στην εκπληρώσω! Σε ακούω, λοιπόν.

Ο τύπος σαστισμένος από την άμεση κι εντυπωσιακή εμφάνιση του Θεού, με φωνή τρεμάμενη του λέει:
- Κύριε, θέλω να φτιάξεις μια γέφυρα που να συνδέει το Κατάκολο με όλα τα Επτάνησα!... έτσι ώστε να πηγαίνω με το αμάξι μου, όποια ώρα θελήσω, γιατί καθώς ξέρεις έχω μια φοβία με τα σαπιοκάραβα.

Και ο Κύριος του απαντάει:

- Τέκνο μου, το αίτημα σου είναι καθαρά τεχνοκρατικό. Φαντάσου τις τεράστιες δαπάνες ενός τέτοιου εγχειρήματος. Τα εκατοντάδες χιλιάδες στηρίγματα που θα χρειάζονταν και θα έφταναν στα βάθη του Ιονίου! Τους αμέτρητους τόνους τσιμέντο και το ατσάλι που θα χρειαζόταν να ρίξω στη θάλασσα! Μπορώ να το κάνω αλλά μου είναι δύσκολο να εκπληρώσω την επιθυμία σου και να δαπανήσω τόσους παραγωγικούς πόρους για ένα τόσο πεζό ζήτημα. Άσε που θα μολύνω και τη θάλασσα και θα πικράνω και τους οικολόγους… (νοιώθω σαν να ακούω ήδη παραπονιάρικες φωνές από τα Λεχαινά…) Μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο; Ας είναι δύσκολο αρκεί να μην μου ζητάς να σπαταλήσω όσα με κόπο δημιούργησα για την επιβίωσή σας. Κάνε μια ευχή που θα με τιμούσε και θα με δόξαζε και ζήτησέ μου να στην εκπληρώσω και θα το κάνω αμέσως.

Ο άντρας που ήταν μια ζωή ολόκληρη «σεμνός και ταπεινός», ένοιωσε ντροπιασμένος, γιατί αισθάνθηκε ότι η ευχή του ήταν ανόητα υπερβολική κι ότι φάνηκε στο Θεό θρασύς κι εγωιστής κι έπεσε σε περίσκεψη…

Αφού σκέφτηκε για πολύ, πολύ ώρα... τελικά λέει:
- Θεέ μου, εύχομαι να με βοηθήσεις να μπορώ να καταλάβω τους πολιτικούς! Θέλω να ξέρω πώς νοιώθουν μέσα τους. Τι έχουν στο μυαλό τους όταν δε μιλούν... Όταν κλαίνε, πονάνε πράγματι; Όταν γελούν, χαίρονται αληθινά; Τι εννοούν όταν λένε «θα» και τι όταν θα πουν «όχι»; Και στην προσωπική τους ζωή έτσι σκέπτονται; Λένε «σ’ αγαπώ;» Κι αν πουν το πιστεύουν; Λένε ποτέ: «ματάκια» μου, «καρδούλα» μου; Σίγουρα μπορούν να παραμυθιάσουν μια άνεργη να τους ερωτευθεί αλλά μπορούν να παραμυθιαστούν, να οραματιστούν έναν κόσμο αγαπημένων ανθρώπων;

Σιωπή απλώθηκε παντού… Ήταν κιόλας δειλινό κι ο Θεός δεν απαντούσε…

Τότε ανήσυχος και απορημένος ξαναρωτά:

- ….Κύριε;….

Και τότε ακούστηκε πάλι η φωνή του Θεού:
- Τελικά τι μου είπες ακριβώς; Θέλεις δύο λωρίδες ή τέσσερις σε εκείνη τη γέφυρα που θα συνδέει το Κατάκολο με όλα τα Επτάνησα;…

(η ιδέα από ένα παλιό ανέκδοτο...)

Ο βράχος φταίει…ή το καράβι;

Πολλές φορές στο βάθος ενός τσαμπουκά βλέπω φόβο. Όπως και τα περισσότερα ζώα επιτίθενται από τρόμο… Oπως κι εκείνο το παλιό ποδοσφαιρικό γνωμικό, που έλεγε: «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση».
Πάντως, το βέβαιο είναι πως πίσω από έναν τσαμπουκά δεν υπάρχει…μυαλό.
Φαντάζομαι ότι δεν θα διαφωνούσατε ιδιαίτερα…

Μα κι αν διαφωνήσετε για το τι συμβαίνει στο βάθος, εκεί που θα συμφωνήσουμε πιστεύω, είναι ότι πάμπολλες φορές οι τσαμπουκάδες είναι για γέλια…

Θυμήθηκα προ ημερών ένα επεισόδιο σε οινοποιείο, που δούλεψα ένα φεγγάρι (εργάτης καθαρισμού δεξαμενών για να παίρνω τα μεροκάματα να εκδίδω μια φυλλάδα…)

Μια μέρα ο υπεύθυνος χημικός, με ύφος επιστάτη φεουδαρχικού κτήματος, κάνει παρατηρήσεις σ’ έναν εργάτη. Αυτός, φανερά εκνευρισμένος, γυρίζει και του απαντά:
- «Αν δεν φύγεις σε 2 λεπτά θα γίνεις αγνώριστος απ’ τις γροθιές που θα φας…».
- Σ’ εμένα το λες; (θεϊκή η απορία του Χημικού, λες και ήταν πλήθος γύρω του).
- Ναι, σ’ εσένα το λέω και σήκω φύγε μη με κλείσεις φυλακή. Εξοργισμένος ο εργάτης, που δείχνει να το εννοεί και κυρίως να το μπορεί!...
- Θα σε έδερνα αλλά είμαι υποχρεωμένος να σε ενημερώσω ότι ξέρω καράτε… κλείνει το διάλογο κι αποχωρεί, εντελώς «ερυθρόλευκος» ο χημικός (κόκκινος από θυμό κι άσπρος από το φόβο του).

Δεν ξέρω αν ο τσαμπουκάς είναι ανόητος εξ αρχής ή καταντά στην πορεία… Θα σας γελάσω…

Όμως το περιστατικό που ακολουθεί με διαβεβαιώνουν ότι είναι πέρα για πέρα αληθινό. Είναι διάλογος μεταξύ Αμερικανών και Ισπανών και καταγράφτηκε από κανάλι θαλάσσιων επικοινωνιών της Ισπανίας. Ο Ισπανοί εντοπίζουν ένα Αμερικάνικο πολεμικό που έρχεται από μακριά…
Ισπανοί: Εδώ Α-835, για να αποφύγετε την σύγκρουση παρακαλώ αλλάξτε την
πορεία σας 15 μοίρες βόρεια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια
μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας.
Αμερικανοί: (ενοχλημένοι από το …θράσος των Ισπανών να τους δώσουν εντολή τι θα κάνουν…) Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια!
Ισπανοί: Αρνητικό! Επαναλαμβάνω, αλλάξτε πορεία 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των ΗΠΑ, αλλάξτε πάραυτα την
πορεία σας 15 μοίρες νότια!
Ισπανοί: Την υπόδειξή σας δεν την βρίσκουμε ούτε λογική ούτε εφικτή. Εάν
δεν θέλετε να προσκρούσετε, αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: (Με υψωμένη φωνή) Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard
του σκάφους USS Montana του δεύτερου σε μέγεθος αεροπλανοφόρου του στόλου
των ΗΠΑ!!! Έχουμε μαζί μας δυο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και
τέσσερα υποβρύχια! Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών! Δεν κάνω
απλή ΥΠΟΔΕΙΞΗ αλλά σας ΔΙΑΤΑΣΣΩ! Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια
του στόλου μας! Τσακιστείτε και αλλάξτε πορεία!

Ισπανοί: Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δυο άτομα, έχουμε μαζί μας ένα σκύλο, βραδινό φαγητό, δύο μπύρες κι ένα καναρίνι. Το καναρίνι κοιμάται τώρα αλλά μας υποστηρίζει ο ραδιοφωνικός σταθμός Cadena Dial de La Coruna.

Σας ομιλούμε από τον φάρο με αριθμό Α-853 των ισπανικών ακτών. Δεν έχουμε ιδέα αν είμαστε ο μεγαλύτερος ή ο μικρότερος φάρος των Ισπανικών ακτών αλλά σας γνωστοποιούμε ότι δεν έχουμε πρόθεση να μετακινηθούμε.
Μπορείτε να προβείτε σε όλες τις γαμ… απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του γαμ... σκάφους σας, που σας επαναλαμβάνω κατευθύνεται ολοταχώς προς τις βραχώδεις ακτές μας; Και πάλι επιμένουμε και σας υποδεικνύουμε να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: οκ, κατανοητόν, ευχαριστούμε...

Τελικά κάπως έτσι σώθηκε ένας βράχος. Βέβαια ήταν πολύ τυχερός βράχος αλλά και πολύ θρασύς βράχος... γιατί τόλμησε να μην μετακινηθεί στο πέρασμα του Αμερικάνικου στόλου…

(Την ιστορία μου θύμισαν κάποιοι -«γενναίοι» ή γελοίοι;- «τσαμπουκάδες», της τοπικής εξουσίας, που ενοχλούνται όταν τους λες ότι στο βάθος της διαδρομής τους είναι τοίχος…)

ΠΑΝΤΩΣ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ , ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ: ΜΟΝΟ Ο ΦΑΡΟΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

"ΖΗΤΙΑΝΙΕΣ" ΕΠΩΝΥΜΩΝ - φορέων εξουσίας και πλούτου ΓΙΑ ΤΟ ΒΟΗΘΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΤΣΗ

1. Ποιοι δημοτικοί σύμβουλοι Πύργου εισέπραξαν από τον Λάτση το βοήθημα για τους πυρόπληκτους φοιτητές, για λογαριασμό τωνν γιών τους, ενώ δεν είναι κάτοικοι πυρόπληκτου δημοτικού διαμερίσματος;(όποιος ενδιαφέρεται ας μπει εδώ να δει: http://www.latsis-scholarships.gr/uploads/dikaioyxoi2007-08.pdf)
2. Ποιος μεγαλοεκδότης εισέπραξε από τον Λάτση το βοήθημα για τους πυρόπληκτους φοιτητές, για λογαριασμό του γιου του, ενώ δεν είναι κάτοικος πυρόπληκτου δημοτικού διαμερίσματος; (όποιος ενδιαφέρεται ας μπει εδώ να δει: http://www.latsis-scholarships.gr/uploads/dikaioyxoi2007-08.pdf)
3. Ποια αρχή τους έδωσε τη σχετική «ψευδή βεβαίωση»;
4. Γιατί ο Λάτσης τους έδωσε τα χρήματα, ενώ είναι σε όλους γνωστή η κατοικία τους (αφού είναι επώνυμοι και οι «ρουφιάνοι» πάντα καιροφυλακτούν…) και ύστερα τους «εκθέτει» δίνοντας τα ονόματά τους στη δημοσιότητα; (http://www.latsis-scholarships.gr/uploads/dikaioyxoi2007-08. pdf)

ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΚΑΙΓΟΤΑΝ ΚΑΡΦΙ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΠ ΤΟ ΛΑΤΣΗ
ΑΝ
δεν ήξερα ότι τις δωρεές των καπιταλιστών τις πληρώνουμε εμείς αφού γίνονται φοροαπαλλαγές τους
ΚΑΙ ΑΝ
δεν ήξερα ότι αυτοί οι ..."εκτεθειμένοι" εισπράχτορες του 4χίλιαρου σήμερα,
θα είναι -γελοιοποιημένοι και εξαγορασμένοι- όλο και πιο δουλικοί στο γαμημένο μέλλον

(κάντε κλικ στον τίτλο, για να δείτε όλους τους..."δικαιούχους" στην επίσημη ιστοσελίδα του Ιδρύματος Λάτση....ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ ΔΗΛΑΔΗ... ΕΚΕΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΜΠΟΝΕΣΕΤΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ..."ΑΠΟΡΟΥΣ"...ΠΛΟΥΤΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ
γνωστότατους μονιμους κάτοικους Πύργου
ΝΑ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΧΩΡΙΩΝ ...
στα οποία ανάθεμα κι αν εχουν πάει ποτέ τα παιδιά τους,
έστω σχολική εκδρομή...)

Αύριο η δίκη του blogme.gr...

Η δίκη γίνεται αύριο Παρασκευή 14.12.07
στις 10:00
στην πρώην Ευελπίδων (Κτήριο 9)
στο Πρώτο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών

Να πάτε ρε Αθηναίοι

Η μαγ(κ) ια των ονείρων...

Κάνοντας κλικ στον τίτλο θα πας 2 χρόνια πίσω...

Θα δεις τι έγραφα τότε...

Υστερα πήγαινε στο δικό σου blog και βρες τι έγραφες εσύ εκείνη τη μέρα (5-1-2006)...
κι αν θες, έλα πες το μου