ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΗΣ ΒΙΑΣ....οέο!

Μια βία τυφλή...

Γιατί, λοιπόν, όλη αυτή η βία;
Κι όταν λέμε "γιατί;" δεν εννοούμε τις αφορμές που εφευρίσκονται για να εκτοξευθούν καθίσματα στους αγωνιστικούς χώρους με αποτέλεσμα να προκύψουν οδομαχίες εκτός των σταδίων και να αρχίσει ο πόλεμος των δακρυγόνων και των καπνογόνων.

Το ερώτημα που τίθεται είναι άλλο:
Γιατί χιλιάδες άνθρωποι, πιτσιρικάδες στην πλειοψηφία τους, παρουσιάζονται έτοιμοι να θέσουν σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα και των διπλανών τους, στο όνομα της "ομάδας";
Αλλά, ας ξεκινήσουμε ανάποδα!
Όπως παντού, έτσι και τα ελληνικά γήπεδα, προσφέρουν μια εξαιρετική ευκαιρία. Τη δυνατότητα σε χιλιάδες νέους να ενσωματωθούν κοινωνικά σε κάποιο σύνολο με τις λιγότερες δυνατές "διαπιστεύσεις".

Αρκεί ένα κασκόλ, αρκεί ένα "Θρύλε Θεέ μου"
Για να αποκτήσει ο καθένας μια "οικογένεια".
Για να αποκτήσει "ομοϊδεάτες".
Για να γίνει αποδεκτός σε ένα κλαμπ με "κοινούς στόχους".
Για να γίνει κι αυτός φορέας, αλλά και μαχητής μιας "ιδέας".


Με λίγα λόγια, το γήπεδο προσφέρει - ειδικά στην εποχή του βάρβαρου κοινωνικού αποκλεισμού, στην εποχή της ανασφάλειας για το αύριο - τη δυνατότητα για ενσωμάτωση σε ένα κοινωνικό σύνολο, χωρίς να παρεμβάλλονται πολλές διατυπώσεις και κυρίως αποτελεί τη "θύρα" για μια κοινωνική ενσωμάτωση που έχει ευδιάκριτους στόχους:

Τη νίκη και την επίδειξη υπεροχής και δύναμης έναντι του αντιπάλου, έναντι του "εχθρού".

Στην ηπιότερή της μορφή, αυτή η κοινωνική ενσωμάτωση ισοδυναμεί με την ψευδαίσθηση της "ισότητας" και της "ισονομίας", αφού όλοι λυπούμαστε το ίδιο ή όλοι χαιρόμαστε το ίδιο για τη νίκη ή την ήττα της ομάδας, είτε ο ένας είναι απολυμένος εργάτης, είτε ο άλλος είναι διευθυντής τράπεζας, είτε είναι ο πρόεδρος της ομάδας...

Παρ’ ότι το "πρόβλημα" δείχνει να είναι γηπεδικό για "ειδικούς", κοινωνιολόγους και πολιτικούς, ωστόσο δεν είναι.
Το φαινόμενο της τυφλής βίας των ημερών μας είναι εξόχως κοινωνικό.

Οι οπαδοί και "ταραξίες" είναι τμήμα της ελληνικής νεολαίας που τη στύβει το εκπαιδευτικό σύστημα, που εγκαταλείπει την υποχρεωτική δήθεν εκπαίδευση που το κυριότερο ίσως δεν έχει δουλειά και προοπτικές.

Το στημένο παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή, το μέλλον και τα όνειρα χιλιάδων νέων.

Ο "πουλημένος διαιτητής" πληρώνει τα σπασμένα από τα πουλημένα όνειρά τους.

Γιατί όταν στραφούν στον πραγματικό ένοχο, αυτοί οι νεολαίοι, θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση η άρχουσα τάξη και τα όργανά της.

Αυτοί οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, έχουν γίνει, μπορεί και άθελά τους, οι ιδιωτικοί άμισθοι στρατοί των μεγαλοπαραγόντων.

Ούτε μπορεί να δοθεί λύση σε ένα κοινωνικό σύστημα, όπως το σημερινό, που τελικά, είναι ο "υπ΄ αριθμόν 1" παραγωγός και τροφοδότης της τυφλής βίας των γηπέδων.

Οι ηλίθιες κραυγές κάποιων "κυράδων", "Τα παιδιά μας καταστρέφονται, ας κάνει κάτι το κράτος" συνιστά την βλακωδέστερη κοινωνική υστερία.

Ποιος θα "σώσει" τα παιδιά; το κράτος που καταστρέφει τη νέα γενιά με την πολιτική του και της επιφυλάσσει ένα μέλλον γεμάτο ανεργία, αβεβαιότητα, ανασφάλεια και παρακμή;

(μέρος άρθρου που αλίευσα από το πολιτικό καφενείο)

ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ... (σιγά τε βρε αντέρφια και λιγώσαμε...)

Διαβάζω τα blogs μετά το αθλητικό μεγαλείο της Παιανίας και τρελαίνομαι...
Σιγάτε ρε αδέρφια μελώσαμε...

Η βία υπάρχει μόνο όταν σκοτώνει κάποιος;
Η βία υπάρχει μόνο όταν μαχαιρώνει κάποιος;
Η βία υπάρχει μόνο όταν σπάζεται ένα κρανίο;

Δεν είναι βία το να κινούνται άνθρωποι ζωντανοί-νεκροί κάθε μέρα;
Δεν είναι βία το να μαχαιρώνονται καρδιές κάθε μέρα;
Δεν είναι βία το κυκλοφορούν άδεια κρανία ανάμεσά μας, που πιτσιλίζουν με τη χολή τους τη λευκότητα των ονείρων μας;
Δεν είναι βία το "αδειασμα" των κρανίων, που θα σπάσουν άλλα αργότερα ή που θα τα σπάσουν άλλοι;

Κι ο βίαιος τη μέρα που βιαιοπράγησε γεννήθηκε;... εκείνη τη μέρα διαμορφώθηκε ως τέτοιος;...

Το κοινωνικό σύστημα που καταδικάζει τους πολλούς σε "κενότητες"... με άδειες τσέπες, άδειες καρδιές, άδειες ονειροθήκες, άδειες ελπιδοθήκες δεν βάζει το χεράκι του;

Εκείνη η μανούλα, αδελφούλα ή γκομενούλα (κι ο πατερούλης, αδελφούλης ή γκομενούλης δεν αντιλέγω...) μόνο πόνο έχουν;... δεν έχουν ευθύνη ούτε ενοχή;

Σιγάτε βρε αδέλφια και λιγώσαμε...

Γειά σας ρε πραίτορες, ρόμπες

...κι επειδή όλο και αναρωτιούνται κάποιοι τι έκανε και τι κάνει η αστυνομία σε περιπτώσεις όπως τα προχθεσινά "φίλαθλα επεισόδια" και σε άλλες περιπτώσεις άσκησης καταφανέστατης και απολίτικης βίας,
να σας πω τι κάνει εδώ και δυο εβδομάδες, στην Ηλεία,
όπου μια ασύληπτη ομάδα χτυπάει κάθε νύχτα κι ένα χωριό (πάντα αναίμακτα)
κλέβει από 6-7 σπίτια κάθε βράδυ ό,τι βρει και χωρίς ποτέ να αντιληφθεί κανείς-κανέναν (προφανώς χρησιμοποιούν υπνωτικά και κοιμίζουν τους ένοικους) εξαφανίζεται...

Ηδη οι κάτοικοι κοιμούνται με βάρδιες και κάποιοι φυλάνε σκοπιά με τα κυνηγετικά τους όπλα...

Στο δικό μου μάλλον δεν ήλθαν ακόμη.
Ισως δεν ήρθε η σειρά του...
... ή επειδή δεν κλειδώνουμε, μπορεί να μπήκαν κανένα βράδυ, να έριξαν τίποτε Χριστοπαναγίες για την γκαντεμιά που τους έφερε σε τόσο ανεπρόκοβο νοικοκυριό και να έφυγαν...

Κάποιοι φίλοι μου αφήνουν τα χρήματά τους στο χωλ κι ένα σημείωμα που γράφει αυτά είχα μαζί μου απόψε, δεν μου έμειναν άλλα γιατί πλήρωσα τα φροντιστήρια των παιδιών και πήγα και super market...
Eγώ αγόρασα μια κούτα τσιγάρα και την αφήνω στο καθιστικό...

Α ρε Πολύδωρα με τους πραίτορές σου, μόνο γκρουπάκια με φοιτήτριες της σχολής νηπιαγωγών μπορείτε να καθαρίζετε...

Κιαν δεν έγινα σαφής...
Η βία που δεν καταστέλλεται από το κράτος είναι αυτή που απορρέει απ’ αυτό ή υποθάλπεται-προάγεται απ’ αυτό γιατί το υπηρετεί.
Αυτή είναι η δική μου συμβολή στον προβληματισμό για το θέμα…

ΣΤΗ ΛΑΚΟΥΒΑ (Aγαμοι θυται)

Ατυχής και ζαλισμένος έπεσα σε μια λακκούβα.
Τι λακκούβα, λακκουβάρα κι όλους τους χωρεί.
Κόσμος σε απελπισία στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Κάμερες και συνεργεία ώχου τι βουή!

Έξι-εφτά είναι φτιαγμένοι στη λακκούβα, στη λακκούβα
και μια θεια μου ερωτευμένη πω-πω τι ντροπή!
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.

Σύμβουλοι Επικρατείας στη λακκούβα, στη λακκούβα
κι ο παπάς της ενορίας πω-πω μη μας δει!
Και τα Σώματα Ασφαλείας με την κλούβα, με την κλούβα.
Να κι ο Υπουργός Παιδείας ώχου τι ντροπή!

Μη μου κάνεις τη λαχτάρα, δω και σένα στη λακκούβα.
Βρε καλώς τον τον Μητσάρα μέσα στην οπή!
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.

Της ζωής η δυσκολία η λακκούβα, η λακκούβα.
Του έδαφους ανωμαλία, τρύπα ποταπή.
Τ' άσπρο λέρωσα μακό μου στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Σκόνισα τον εαυτό μου, ποιος να με σκεφθεί;

Έχει γούβα σαν την Κούβα στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Όταν πέσεις συλλογιέσαι μπας και σηκωθείς.
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.

(ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΤΟΝ ...ΟΤΕ ΠΟΥ ΜΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙ 6 ΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΙΝΤΕΡΝΕΤ...)

Υπάρχουν και χειρότερα...

(εξακολουθώ να είμαι χωρίς internet... Χθες ζήτησα να μου κάνουν μια εκκαθάριση εδώ και τώρα με ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μου είπα να βάλω το κείμενάκι που δημοσιεύω αύριο στην ΠΡΩΤΗ από ένα ανέκδοτο... Επειδή γενικώς υπάρχουν και χειρότερα...)

Υπάρχουν και χειρότερα…
(υπάρχουν;)

Ένας πατέρας περνώντας από τη κρεβατοκάμαρα του γιου του έμεινε έκπληκτος όταν είδε το κρεβάτι του στρωμένο, όλα τα πράγματα τακτοποιημένα και καθαρά και στο γραφείο του ένα ανθοδοχείο με λουλούδια! Ο υπολογιστής ήταν ανοιχτός κι έπαιζε μουσική, μια επιλογή με τις αγαπημένες μπαλάντες των δικών του παιδικών χρόνων!...
Η έκπληξή του έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν είδε ένα φάκελο τοποθετημένο όρθιο επάνω στο μαξιλάρι, για να μην περάσει απαρατήρητος... Διάβασε: όνομα παραλήπτη “Μπαμπάς”. Με το χειρότερο προαίσθημα, πήρε το φάκελο τον άνοιξε και άρχισε να διαβάζει το γράμμα με τρεμάμενα χέρια:

Αγαπημένε μου πατέρα,
Σου γράφω με μεγάλη μου λύπη (και δάκρυα στα μάτια…), γιατί αποφάσισα να φύγω μακριά σας και να ζήσω με την καινούργια μου φιλενάδα. Αποφάσισα να σου τα πω όλα σ’ αυτό το γράμμα, γιατί ήξερα ότι μια συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο, θα οδηγούσε σε σύγκρουση μ’ εσένα και τη μαμά και ήθελα να την αποφύγω… Έχω βρει το πραγματικό πάθος που έλλειπε από τη ζωή μου κι αυτό το βρήκα πλάϊ στην Τζίνα. Είναι τόσο συμπαθητική!…
Μα ήξερα ότι δεν θα την εγκρίνατε για φίλη μου εξαιτίας των σκουλαρικιών που έχει στη μύτη και στη γλώσσα.
Είναι κι εκείνα τα τατουάζ που έχει -πρόσφατα έκανε ένα και στο μάγουλο.
Φοράει κολλητά δερμάτινα ρούχα κι έχει μια πειραγμένη μοτοσικλέτα που δεν αποχωρίζεται ποτέ.
Μην φοβάσαι όταν κάνει κόντρες δεν θέλει να είμαι κι εγώ επάνω, συνήθως…
Αλλά δεν νομίζω ότι θα την εγκρίνατε και επειδή είναι αρκετά μεγαλύτερη μου. Βέβαια δεν έχει περισσότερα από τα διπλάσια χρόνια από εμένα. Το προσέξαμε αυτό...
Αλλά δεν είναι μόνο το πάθος μου για τη Τζίνα, μπαμπά. Χθες βεβαιωθήκαμε ότι είναι έγκυος και συγκινηθήκαμε πολύ. Η Τζίνα λέει ότι θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι μαζί.
Έχει δικό της τροχόσπιτο και μένει στο δάσος. Μην ανησυχήσετε μπαμπά, δεν θα κρυώνουμε, γιατί η Τζίνα που είναι πολύ ενεργητική και νοικοκυρεμένη, έχει φροντίσει να μαζέψει αρκετά καυσόξυλα για όλο το χειμώνα.
Ονειρευόμαστε να αποκτήσουμε πολλά παιδιά. Η Τζίνα μου άνοιξε τα μάτια, με έκανε να καταλάβω πως το χασίς δεν βλάπτει στην πραγματικότητα κανένα. Θα το καλλιεργούμε και θα το ανταλλάσσουμε με άλλα άτομα στη κοινότητα για όση κοκαΐνη και Ecstasy θέλουμε.
Εντωμεταξύ θα προσευχόμαστε ώστε η επιστήμη να βρει τη θεραπεία για το AIDS και έτσι η Τζίνα να γίνει καλύτερα, εξάλλου το αξίζει!
Μην ανησυχείς για εμένα μπαμπά, είμαι 15 χρονών και ξέρω να φροντίζω τον εαυτό μου.
Κάποια μέρα, είμαι σίγουρος πως θα έρθουμε πίσω να σας επισκεφτούμε για να γνωρίσεις τα εγγόνια σου.
Σας αγαπώ.
Ο γιος σου,
Γιάννης

Υ.Γ. Μπαμπά, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι αλήθεια.
Απλά βαριόμουν να διαβάσω σήμερα και κανονίσαμε με το Νίκο κι άλλα παιδιά απ’ την τάξη μου, να πάμε να παίξουμε ποδόσφαιρο.Ήθελα να σου θυμίσω πως υπάρχουν χειρότερα πράγματα στη ζωή από μια κοπάνα για παιχνίδι με το φίλο μου καθώς και από τον έλεγχο με την βαθμολογία του τριμήνου, που είναι στο συρτάρι του γραφείου μου...
Σ’ αγαπώ πολύ!
[Πάρε με τηλέφωνο στο κινητό του Νίκου (γιατί δεν πήρα το δικό μου), όταν κρίνεις ότι θα είναι ασφαλές για μένα να γυρίσω σπίτι…]