Κάντε κλικ στον τίτλο και διαβάστε ένα πρώτο ρεπορτάζ από την εκδήλωση των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΥΡΓΟΥ και από το ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ Ν.ΗΛΕΙΑΣ
Θα ακολουθήσει λεπτομερής περιγραφή όσων συνέβησαν,για την ενημέρωσή σας, επειδή ο τοπικός τύπος αναφέρει όσα υπαγόρευσε το επιτελείο του Δημάρχου στους συντάκτες που κρατούσε έγκλειστους στο Δημαρχείο μια ωρα μετά την αναβολή της συνεδρίασης...
Ακολουθεί το κειμενο που δημοσιευτηκε στην ΠΡΩΤΗ χθες 28-6-2011(μετά από άπειρες περιπέτειες, που δεν συμβαίνουν σε κανένα νομό της Ελλάδας παρά μόνο στην Ηλεία!!!...)
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν!...
(Τι δεν επέτρεψε ο Δήμαρχος να γράψουν οι δημοσυντήρητες εφημερίδες;)
1.ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... ότι κατά την είσοδο των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΥΡΓΟΥ και του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ Ν. ΗΛΕΙΑΣ, στην αίθουσα συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Πύργου, δεν υπήρχε κανένας άλλος εκτός από την δική του παράταξη.
Οι 3 από τις 4 δημοτικές παρατάξεις που έχουν εκλέξει δημοτικούς συμβούλους αποφάσισαν κι έμειναν έξω μαζί μας!!!
2. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... ότι στη δράση συμμετείχαν άτομα που ανήκουν στο ΚΚΕ, στο ΣΥΡΙΖΑ, στο ΝΑΡ (Ανταρσυα), στη ΝΔ, όπως και Ανένταχτοι Πολίτες και Oικολόγοι, δηλαδή ΑΤΟΜΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, εκτός από το κόμμα που συνεργάζεται με τις δυνάμεις κατοχής (ΠΑΣΟΚ) και τους φασίστες...
3. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ από έναν από τους επικεφαλείς των 3 ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ, που ήσαν παρόντες αλλά δεν μπήκαν μέσα για να μη τους νομιμοποιήσουν Ή ΕΣΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ!!!
4. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... έστω και μια δήλωση, [όπως θα έκανε κι ο τελευταίος δημοσιογράφος από την Ουγκάντα], από έναν από τους εκπροσώπους συλλόγων και φορέων που ήσαν εκεί διαμαρτυρόμενοι (π.χ. Πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Πύργου, Πρόεδρος Συνδικάτου Οικοδόμων) ή έστω κι από έναν από τους δεκάδες συγκεντρωμένους πολίτες...
(Η ψαλιδισμένη μου δήλωση, που δημοσίευσαν δόθηκε μετά από δική μου πρωτοβουλία τηλεφωνικά, και όχι από δικό τους ρεπορτάζ)
5. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ… έστω και μια δήλωση για το γεγονός από τα πολιτικά κόμματα (πλην των ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ: ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ...)
6. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... ότι αυτός μιλάει για τη χούντα του 1967-1974, ενώ οι συγκεντρωμένοι του φώναζαν ότι αυτός και το κόμμα του είναι άξιοι συνεχιστές της (ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 73...)
7.ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ… ότι δε ζήτησαν οι συγκεντρωμένοι την αναβολή του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά απαντήσεις σε 3 συγκεκριμένα αιτήματα:
-ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΠΟΥ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΙ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ
ΞΕΠΟΥΛΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!
-ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
-ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗ
...αυτός αρνήθηκε ν’ απαντήσει κι έφυγε στο γραφείο του για να ετοιμάσει τα δημοσιεύματα των τοπικών εφημερίδων...
8. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ… ότι ήταν βιαστικός να αναβάλει, γιατί ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ: ΝΑ ΚΑΝΕΙ 5 ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΩΝ όπως φαίνεται στο σάϊτ του Δήμου:
http://sites.diavgeia.gov.gr/dimos_pyrgou
9. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... ότι ίσως και ήταν κουρασμένος από τις ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΕΚΔΟΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ, ΟΠΟΥ ΚΑΘΟΡΙΖΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ...)
10. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ... το σύνθημα των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΥΡΓΟΥ:
ΣΚΥΨΤΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΚΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΛΑΟ
ή ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ
ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΔΩ!
1.6.11
29.5.11
Θυμωμένα στις πλατείες (Πραγματική Δημοκρατία, τώρα!)
ΘΥΜΟΣ στα αρχαία ελληνικά σημαίνει: ΨΥΧΗ! …Με θυμό λοιπόν κι εδώ στον Πύργο κάθε νύχτα από την περασμένη Τετάρτη μαζευόμαστε στις πλατείες… Δεν είμαστε χιλιάδες ούτε καν εκατοντάδες… Λίγες δεκάδες είμαστε!... (κάποιες νύχτες γινόμαστε κι εκατοντάδες – αλλά μη τους το πούμε και τρομάξουν)
Λίγες δεκάδες από όλα τα χρώματα της Ίριδας που οι περισσότεροι σμίγουμε για πρώτη φορά μαζί…
Σμίγουμε με οργή και αγανάκτηση μα και με ψυχή και με τη χαρά του αγωνιζόμενου ανθρώπου.
Σμίγουμε δεκάδες άνθρωποι που ζητάμε αξιοπρέπεια, ελπίδα. Ζητάμε να ονειρευτούμε ξανά!
Σμίγουμε σαν απόπειρες, σαν αντιστάσεις, σαν γροθιές, σαν γονίδια αναζήτησης, σαν ιδέες, σαν αξίες, σαν ουτοπίες μακριά από την πραγματικότητα του καναπέ και του δελτίου των 8…
Λίγες δεκάδες άνθρωποι, που μαθαίνουμε πως γράφεται η ιστορία, που δε συμβιβαζόμαστε με το γκρίζο του ΔΝΤ και αγναντεύουμε παραπέρα… σε μια ζωή καλύτερη, σε μια χώρα καλύτερη… που ψάχνουμε την αληθινή πρόοδο…
«κι η πρόοδος είναι η πραγματοποίηση των ουτοπιών...» όπως έγραφε ο Όσκαρ Ουάιλντ.
Σμίγουμε λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες, αν θες, που θεωρούμε ότι το να μας κλέβουν την αξιοπρέπεια είναι το ίδιο αβάσταχτο με το να μας κλέβουν το ψωμί…
…που θέλουμε το δικαίωμα στην εργασία, ζήτημα αξιοπρέπειας χωρίς να γινόμαστε σαλίγκαροι σε καθεστώτα δουλοπαροικίας, όπως μας θέλουν με το σκιάχτρο της ανεργίας.
…που θέλουμε να σπάσουμε το φόβο και τη θλίψη και να παραμείνουμε αμετανόητοι εραστές της αισιοδοξίας, την ώρα που ξέρουμε ότι η ξεπουλημένη πατρίδα μας, παραμένει ένα παγκόσμιο εργαστήριο Καπιταλιστικών πειραμάτων για την Κινεζοποίηση της εργασίας…
Λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες αλληλέγγυες καρδιές, συναντιόμαστε στις πλατείες για να προφυλαχτούμε με την αλληλεγγύη και την επικοινωνία από την βαρβαρότητα κι από την φτώχεια των συναισθημάτων…
…που θέλουμε να αντέχουμε να φανταζόμαστε αυτό τον τόπο ευλογημένο, ευτυχή και μακάριο,
είτε το ερμηνεύσουμε αλληγορικά (ως πνευματική κατάσταση, πνευματικά ενδιαφέροντα)
είτε πάλι κυριολεκτικά (με τα τουριστικά μας, τα αγροτικά μας, τα κτηνοτροφικά μας, τα θαλάσσια και τα ουράνια –ηλιακή ενέργεια- με τα ηλεκτρονικά πλούτη μας και γενικά την ήπια ανάπτυξη)
…που αντιδράμε στο να καταντήσει η πατρίδα μας μια κόλαση του ΔΝΤ και θέλουμε να τη βιώνουμε σαν παράδεισο.
Γιατί «είναι ωραία στον Παράδεισο!», το πε κι ο Αγγελάκας…
Λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες είμαστε…
…που δεν πόθησαν ποτέ να βρεθούν σε εισοδηματική νιρβάνα.
…που ονειρεύονται και με το παράδειγμά τους δείχνουν μια πόλη και μια κοινωνία δικαίων, όπου δεν κυβερνούν αλλά στις δράσεις πρωτοστατούν, οι «άριστοι», όπου δεν υπάρχουν κομματικοί βασιλείς, γιατί δεν χωρούν μαζί με τους ποιητές…(ποιητές κυριολεκτικά: οι άνθρωποι της δράσης, αυτοί που ποιούν…)
…που θέλουμε να αναπτύσσουμε κοινές δράσεις, γιατί πιστεύουμε ότι «ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ εξαφανίζεται η φιλαυτία, στεριώνει η αγάπη για τα κοινά…
…που αφήσαμε τον καναπέ, την τηλεόραση και την θλίψη, κι ήλθαμε στις πλατείες να φωνάξουμε:
Είμαι εδώ, γιατί είμαι θυμωμένος...
Είμαι κι εγώ εδώ, γιατί είναι χρέος μου να είμαι εδώ!...
Είμαι κι εγώ εδώ, γιατί θέλω να είμαι παρών στη ζωή και τους αγώνες!...
Είμαι εδώ, γιατί είναι δικαίωμά μου και υποχρέωσή μου!...
Είμαι εδώ, γιατί αμφισβητώ αυτόν τον κόσμο!
Είμαι εδώ, γιατί πάντα θα είμαι εδώ...
Είμαι εδώ, γιατί θέλω να ζω και να επηρεαΖΩ τις μεγάλες αλλά και τις μικρές ιστορικές στιγμές και όχι να τις παρατηρώ στην τηλεόραση από τον καναπέ ή την κερκίδα...
Είμαι εδώ, γιατί συμμετέχω...
Είμαι εδώ για να δω το τέλος τους...
Είμαι εδώ για να κάνουμε μια αρχή...
Λίγες δεκάδες από όλα τα χρώματα της Ίριδας που οι περισσότεροι σμίγουμε για πρώτη φορά μαζί…
Σμίγουμε με οργή και αγανάκτηση μα και με ψυχή και με τη χαρά του αγωνιζόμενου ανθρώπου.
Σμίγουμε δεκάδες άνθρωποι που ζητάμε αξιοπρέπεια, ελπίδα. Ζητάμε να ονειρευτούμε ξανά!
Σμίγουμε σαν απόπειρες, σαν αντιστάσεις, σαν γροθιές, σαν γονίδια αναζήτησης, σαν ιδέες, σαν αξίες, σαν ουτοπίες μακριά από την πραγματικότητα του καναπέ και του δελτίου των 8…
Λίγες δεκάδες άνθρωποι, που μαθαίνουμε πως γράφεται η ιστορία, που δε συμβιβαζόμαστε με το γκρίζο του ΔΝΤ και αγναντεύουμε παραπέρα… σε μια ζωή καλύτερη, σε μια χώρα καλύτερη… που ψάχνουμε την αληθινή πρόοδο…
«κι η πρόοδος είναι η πραγματοποίηση των ουτοπιών...» όπως έγραφε ο Όσκαρ Ουάιλντ.
Σμίγουμε λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες, αν θες, που θεωρούμε ότι το να μας κλέβουν την αξιοπρέπεια είναι το ίδιο αβάσταχτο με το να μας κλέβουν το ψωμί…
…που θέλουμε το δικαίωμα στην εργασία, ζήτημα αξιοπρέπειας χωρίς να γινόμαστε σαλίγκαροι σε καθεστώτα δουλοπαροικίας, όπως μας θέλουν με το σκιάχτρο της ανεργίας.
…που θέλουμε να σπάσουμε το φόβο και τη θλίψη και να παραμείνουμε αμετανόητοι εραστές της αισιοδοξίας, την ώρα που ξέρουμε ότι η ξεπουλημένη πατρίδα μας, παραμένει ένα παγκόσμιο εργαστήριο Καπιταλιστικών πειραμάτων για την Κινεζοποίηση της εργασίας…
Λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες αλληλέγγυες καρδιές, συναντιόμαστε στις πλατείες για να προφυλαχτούμε με την αλληλεγγύη και την επικοινωνία από την βαρβαρότητα κι από την φτώχεια των συναισθημάτων…
…που θέλουμε να αντέχουμε να φανταζόμαστε αυτό τον τόπο ευλογημένο, ευτυχή και μακάριο,
είτε το ερμηνεύσουμε αλληγορικά (ως πνευματική κατάσταση, πνευματικά ενδιαφέροντα)
είτε πάλι κυριολεκτικά (με τα τουριστικά μας, τα αγροτικά μας, τα κτηνοτροφικά μας, τα θαλάσσια και τα ουράνια –ηλιακή ενέργεια- με τα ηλεκτρονικά πλούτη μας και γενικά την ήπια ανάπτυξη)
…που αντιδράμε στο να καταντήσει η πατρίδα μας μια κόλαση του ΔΝΤ και θέλουμε να τη βιώνουμε σαν παράδεισο.
Γιατί «είναι ωραία στον Παράδεισο!», το πε κι ο Αγγελάκας…
Λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες είμαστε…
…που δεν πόθησαν ποτέ να βρεθούν σε εισοδηματική νιρβάνα.
…που ονειρεύονται και με το παράδειγμά τους δείχνουν μια πόλη και μια κοινωνία δικαίων, όπου δεν κυβερνούν αλλά στις δράσεις πρωτοστατούν, οι «άριστοι», όπου δεν υπάρχουν κομματικοί βασιλείς, γιατί δεν χωρούν μαζί με τους ποιητές…(ποιητές κυριολεκτικά: οι άνθρωποι της δράσης, αυτοί που ποιούν…)
…που θέλουμε να αναπτύσσουμε κοινές δράσεις, γιατί πιστεύουμε ότι «ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ εξαφανίζεται η φιλαυτία, στεριώνει η αγάπη για τα κοινά…
…που αφήσαμε τον καναπέ, την τηλεόραση και την θλίψη, κι ήλθαμε στις πλατείες να φωνάξουμε:
Είμαι εδώ, γιατί είμαι θυμωμένος...
Είμαι κι εγώ εδώ, γιατί είναι χρέος μου να είμαι εδώ!...
Είμαι κι εγώ εδώ, γιατί θέλω να είμαι παρών στη ζωή και τους αγώνες!...
Είμαι εδώ, γιατί είναι δικαίωμά μου και υποχρέωσή μου!...
Είμαι εδώ, γιατί αμφισβητώ αυτόν τον κόσμο!
Είμαι εδώ, γιατί πάντα θα είμαι εδώ...
Είμαι εδώ, γιατί θέλω να ζω και να επηρεαΖΩ τις μεγάλες αλλά και τις μικρές ιστορικές στιγμές και όχι να τις παρατηρώ στην τηλεόραση από τον καναπέ ή την κερκίδα...
Είμαι εδώ, γιατί συμμετέχω...
Είμαι εδώ για να δω το τέλος τους...
Είμαι εδώ για να κάνουμε μια αρχή...
27.5.11
Πλατεία Ιατρίδη: είμαι κι εγώ εκεί!--- Κάλλιο «Αγανακτίστας», παρά «Καναπεδίστας»
…κι είναι πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό θυμού, που αισθάνομαι σχεδόν περήφανος. Σα να ελπίζω ξανά…
Ξεκινήσαμε... είναι ανηφόρα αλλά είναι ωραία η διαδρομή... έλα και πάρε τη σκυτάλη...
Έλα χωρίς το κόμμα σου... [άστo σπίτι...] Φέρε μαζί σου οργή, ψυχή κι ένα φίλο... Από την Τετάρτη άνοιξε, επιτέλους, το κλειστό (από τα κόμματα) επάγγελμα του διαδηλωτή…
Έλα να δεις τι θα «γεννήσουν» οι πλατείες…
Συνεχίζουμε κάθε βράδυ στην πλατεία Ιατρίδη στις 19.30, όλο και περισσότεροι...
Συνεχίζουμε να ανταλλάσσουμε σκέψεις, ιδέες, προτάσεις μέσα από τις καθημερινές ανοιχτές συνελεύσεις μας…
…με μουσική, προβολές και δράσεις…
και παράσταση διαμαρτυρίας στο γραφείο του δημάρχου για να μη προχωρήσει στην επιβολή τροφείων στους παιδικούς σταθμούς (θα τ’ ακούσει μετά μουσικής...)
έτσι κι αλλιώς από την αρχή κάποιοι φίλοι έφεραν στην πλατεία παιδιά και σκυλιά.
Συνεχίζουμε και κάθε νύχτα που περνάει θα μας φοβούνται πιο πολύ! Θυμάστε το τραγουδάκι: «…αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς;…» Ε, λοιπόν, το ξέρουν πολύ καλά κι είναι απαγορευμένο τραγούδι στα σαλόνια της εξουσίας!...
Συνεχίζουμε να διαβάζουμε... να ακούμε... να βλέπουμε... να συμμετέχουμε… να είμαστε εκεί που γράφεται η Ιστορία!
«Αρχίζοντας να ενδιαφερόμαστε για τον διπλανό μας»: Να, ένα μάθημα που δεν το κάναμε ποτέ στο σχολείο… Ας το κάνουμε στην πλατεία…
Η αγανάκτηση μας είναι για όσα κλέψανε απ’ τις Κοινωνίες μας και όχι μόνο από τις τσέπες μας. Νούμερο 1 κλοπή: η αξιοπρέπειά μας!
Είπαμε: ένας χρόνος μνημόνιο είναι ήδη αρκετός για να ρημάξει ό,τι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις των εργαζομένων και της κοινωνίας. Kι όλα γίνονται:
Για να ξεπληρωθούν μέχρι τελευταίου ευρώ οι τοκογλύφοι και οι τράπεζες
Για να εξυπηρετηθούν μέχρι τέλους τα σχέδια για φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό και
Για ιδιωτικοποίηση των πάντων.
.............
Πως είπαμε ότι το ‘λεγε εκείνο το τραγουδάκι ο Ξυλούρης;…
«άντε θύμα άντε ψώνιο,
άντε σύμβουλο αιώνιο,
αν ξυπνήσεις μονομιάς,
θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
Αυτό θα έχω πια να λέω: «Ήμουν εκεί! Μαζί τους! Ήμουν εκεί που γραφόταν η ιστορία!», γιατί ήξερα ότι η ζωή είναι τώρα - δεν είναι μετά…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)