TO ΕΛΙΞΙΡΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Είσαι ο άνθρωπος των 700 ευρώ…

Είτε τα παίρνεις σαν μισθό από 10ωρη δουλειά

Είτε τα παίρνεις σαν σύνταξη από 37χρονη δουλεία

Δεν πάει άλλο!!!

Η στέρηση και τα χρέη καλπάζουν…

Αποφάσισες να βγεις στους δρόμους!!!

Να το παλέψεις!!!

Να τους αναγκάσεις να συμμερισθούν την απελπισία σου…

Να συγκινηθούν…

Να ξαναθυμηθούν όσα σου έλεγαν από τα προεκλογικά μπαλκόνια…

Κι αυτοί εκεί, αραχτοί και light, απολαμβάνουν…

Τώρα το ελιξίριο της εξουσίας κυκλοφορεί

σε νέα βελτιωμένη σύνθεση και με Βιαταμίνη C !!!

Kάπου εκεί, στο βάθος της θάλασσας...

...είναι η αγάπη που δεν αντάμωσες κι απόψε
είναι η αίσθηση του πάμε μακριά,
πάμε με τα κύματα,
έλα κοντά,
άκου τα σκιρτήματα.

...υπάρχει ένας φίλος που έρχεται με άσπρα πανιά,
που δεν θα μας αφήσει ποτέ μόνους
που θα μας πάρει από εδώ,
που θα τους πάρει από εδώ,
έρχεται,
έλα,
(όσο -ή επειδή;...- θα έρχεσαι απ' αλλού,
όσο - ή επειδή;...- θα είσαι σαν την καλοκαιρινή αύρα
όσο -ή επειδή;...- θα έρχεσαι μια χειμωνιάτικη νύχτα,
που ο αγέρας φυσάει και με παγώνει
όσο -ή επειδή;...- θα βγαίνεις σαν πανσέληνος
όσο -ή επειδή;...- θα βγαίνεις σαν ουράνιο τόξο)

...θα σ' αγαπώ

ΖΩΝΙΑΝΑ, ΔΟΛΙΑΝΑ, ΤΣΙΠΙΑΝΑ... μπάφος τ' αλωνιού, κόκα του σαλονιου, παντού...

Αμηχανίες…

…και σε τοπική εφημερίδα, "ΠΑΤΡΙΣ-θρησκεία-οικογένεια", που βάζει στο στόχαστρό της (τρομάρα της) τις Αθηναϊκές εφημερίδες (π.χ. Ελευθεροτυπία), γιατί γράφουν τα αυτονόητα: ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ, ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ, ΕΜΠΟΡΙΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΗ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ και ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ.

Γιατί να προσπαθούμε «να κρύψουμε την κεφαλή μας πίσω απ’ το δάχτυλό μας», βρε αδέλφια;

Ναι! Στη Βόρεια Ηλεία (Αμαλιάδα και κάμπο) έχουμε το ΑΝΩΓΕΙΑΝΟ ΜΑΣ ΧΑΣΙΣ…

Ναι! Στη Νότια Ηλεία (Πύργο, Ζαχάρω κτλ) έχουμε τον ΖΩΝΙΑΝΟ ΜΑΣ «ΜΠΑΦΟ»…

Ναι! Έχουμε χρήστες, καλλιεργητές και εμπόρους ναρκωτικών στο νομό μας!

Ναι! Τα εξαρτημένα - άρρωστα (από τα ναρκωτικά) νιάτα, που βλέπουμε να παίζουν παιχνίδια με το διάβολο και να παραπαίουν δίπλα μας, είναι πελάτες των εν λόγω ντόπιων «επιχειρηματιών»-πλασιέ θανάτου!....

Ναι! Έχουμε νεκρούς από ναρκωτικά στην Ηλεία!

Αν κάποιος θίγεται ως Ηλείος όταν γράφονται όλα αυτά, αν αγαπά τον τόπο του και κυρίως τα παιδιά αυτής της Ηλειακής Γης…

Ας αγωνιστεί από το μετερίζι του για την εξάλειψη αυτών των φαινομένων, αντί να κόπτεται ότι θίχτηκε το «πάτριον έδαφος», γιατί τότε το μόνο που κάνει -στην ουσία- είναι να κόπτεται για το «πάτριον χασίς»…

Και τότε είναι υπόλογος απέναντι στα θύματα των ναρκωτικών και τις οικογένειές τους… και γίνεται «μαξιλαράκι» των ντόπιων «επιχειρηματιών»- πλασιέ θανάτου!....

Αλλά το είπα για τα Ζωνιανά ισχύει και για όλα τα...δολιανά :
«πες μου τους κουμπάρους σου να σου πω ποιος είσαι…»

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ (43 χρόνια πριν, σαν σήμερα...)

Ο Πατέρας μου μια νύχτα κάποιου Νοέμβρη στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 έγινε για πρώτη φορά στην ζωή του «αμελής»...δεν ξαναγύρισε σπίτι...
Τον περίμενα γαμώτο! Ήμουν πολύ σίγουρος ότι θα έρθει! Ακόμη κι όταν η μάνα μου μας κρατούσε αγκαλιά και έκλαιγε βουβά...
Τον περίμενα κι έλεγα: «τώρα θα έρθει, θα καθίσω στα γόνατά του και θα της κάνουμε πλάκα, της κλαψιάρας»...

Το είπαν εργατικό ατύχημα. Το είπα καπιταλιστικό έγκλημα : Ένα μηχάνημα, στο εργοστάσιο που δούλευε νυχτερινή βάρδια (στο γνωστό «στοιχειωμένο» πια εργοστάσιο), του έκοψε το ένα πόδι και πέθανε από αιμορραγία...100 μέτρα από το «Μανωλοπούλειο»…κι ήταν 44 χρόνων... κι ήμουν στα 8...

…κι εξακολουθώ να ζω και να υπομένω μια πόλη, που ο πρώην Δήμαρχός της έφτιαξε άγαλμα στον εργοστασιάρχη και ο νυν το συντηρεί επιμελώς…
Ας το καμαρώνουν, λοιπόν. Πάντα σιχαινόμουν τα αγάλματα…

Εγώ «καμαρώνω» για τον πατέρα μου, γιατί αν και τον έζησα μόνο 7 χρόνια, ήσαν αρκετά για να έχω να θυμάμαι απ’ Αυτόν, να εμπνέομαι και να με κατευθύνει!

Ας σας πω μια ιστορία από την εφτάχρονη κοινή ζωή μας.
Συνέβη κάποιο Πάσχα, ανήμερα:

Με είχε πάει στο καφενείο του χωριού (Καταρράχι Πύργου), που ήταν γεμάτο, γιατί είχαν κατέβει χωριανοί από την Αθήνα.
Ξαφνικά ήλθε μια ομάδα 5 ατόμων με επικεφαλής ένα γέρο. Στάθηκαν όρθιοι μπροστά σ’ ένα τραπέζι, που καθόταν μόνος του ένας αδύνατος 45χρονος κι έπινε τον καφέ του. Είχε έρθει από την Αθήνα στο χωριό για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο. Τον έπιασαν από τον γιακά, τον σήκωσαν επάνω, τον έστησαν στον τοίχο κι άρχισαν να τον χτυπούν...

Αυτός δεν μιλούσε ούτε τους αντιστεκόταν...μόνο τους κοίταζε…κι απ’ την μύτη του έτρεχε αίμα...

Αυτοί συνέχιζαν να τον χτυπούν.

Ήταν ο πρώτος κομουνιστής που είδα στην ζωή μου...
κι ήταν οι πρώτοι Εθνικόφρονες που είδα σε ώρα δράσης...

Ξέρετε τι ένοιωθα εγώ εκείνη την ώρα;
Δεν μου έκανε καμιά εντύπωση ο «πρώτος κομουνιστής»
(συγχωρήστε με όσοι περιμένατε κάτι πιο…επικό).
Όμως ένοιωσα σαν να είδα στην όψη του τον Χριστό live...
έμαθα ότι κάποιοι άνθρωποι κάθε ημέρα σταυρώνονται…
κάποιοι άνθρωποι κάθε ημέρα σταυρώνουν…

Όλοι γύρω σώπαιναν και κοίταζαν.
Ο Παπάς έφυγε…

Τότε ο πατέρας μου ελευθέρωσε το χέρι του, που του το έσφιγγα με τα δικά μου από τρόμο, προχώρησε και στάθηκε ανάμεσα στους «παλικαράδες» και στον «άλλο».
Χωρίς να σηκώσει τα χέρια του, κοίταξε στα μάτια τον γέρο της ομάδας και του είπε: «Ντροπή, μπαρμπα-Στάθη!».

Ξαφνιάστηκαν κι έμειναν άναυδοι να τον κοιτάζουν.
Βλέπετε, ο πατέρας μου ήταν δεξιός...«δικός» τους,
μα τους είπε με μια λέξη όλη την αλήθεια της Ελληνικής Ιστορίας
της μεταπολεμικής περιόδου : «Ντροπή».

Τους κοίταζε κι αυτός, ενώ πίσω του ο κομουνιστής είχε πέσει οκλαδόν ημιλυπόθυμος με το πρόσωπό του γεμάτο αίματα...

Ο γέρος αγριεμένα, είπε στον πατέρα μου: «Φύγε εσύ, Παναγιώτη».
Ο πατέρας μου έμεινε ακίνητος σαν προστατευτική ασπίδα...

Τότε είδα τον γέρο να φτύνει κάτω και να λέει στους δικούς του: «πάμε ρε»
Κι έφυγαν...

Αυτό «πήρα» εγώ από τον πατέρα μου: «το θάρρος να προσπαθώ να είμαι καλός».

Γιατί πάντα θέλει θάρρος η καλοσύνη… ειδικά αν πρόκειται να εξωτερικευτεί…να γίνει «δυναμική καλοσύνη»!...ειδικά αν πρέπει να ανεχθώ ή να υπερασπισθώ το «διαφορετικό»…

Αυτά θυμήθηκα πριν από κάποια χρόνια, όταν αποφάσιζα να γίνω μέλος της «Διεθνούς Αμνηστίας», ενώ διάβαζα σε ένα έντυπό της: «ΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗ…». Και πιο δίπλα μια φράση του Martin Luther King: « Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί, όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων».

Αυτή είναι η όμορφη θύμηση, που κρατώ από τον πατέρα μου 43 χρόνια μετά: «Ήταν ένας καλός άνθρωπος χωρίς αποτρόπαιες σιωπές…»

Τσαγκαροδευτέρες…

«μη μου χαλάς αυτή την εκδρομή μου,
μη με γυρίζεις πίσω στα ρηχά…»

Τσαγκαροδευτέρες…
…των υποχρεώσεων, των βαρών, των καθυστερημένων πληρωμών, της επιβίωσης, …της λίστας με τα «ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ», του πρέπει, του δεν γίνεται αλλιώς, του «εδώ σε θέλω στα δύσκολα, πως γίνεται πρακτική εφαρμογή της θεωρίας της ταβέρνας του Σαββατοκύρριακου»,
… του δήθεν, «του καλημέρα σας κύριε Διευθυντά, πως είσθε», του φόβου να μην απαντήσεις-παραδεχτείς στην ερώτηση πως πέρασες το Σαββατοκύριακο: «ένα μάτσο χάλια, αφού ο μισθός είχε τελειώσει απ’ την Πέμπτη αλλά δεν κωλώνουμε!...»

Τσαγκαροδευτέρες…
…γιατί τελειώνει το παραμύθι, τελειώνει το διάλειμμα και πρέπει να μπουν τα κεφάλια μέσα, τελειώνει το ημίχρονο και πρέπει να ανατρέψουμε το σε βάρος μας σκορ με στημένο διαιτητή κι εχθρική κερκίδα…
…που αρχίζει άλλη μια εβδομάδα χωρίς να έχουμε κερδίσει το στοίχημα, ούτε το τζόκερ, που πάλι δεν έχασε ο αντίπαλος και θ’ ακούς την γκρίνια των «γαύρων» στο γραφείο σαν το μόνιμο –εφέτος- μοιρολόι της Δευτέρας…
…που θα σηκώνεις το τηλέφωνο και κανείς δεν θέλει να μάθει «πως είσαι» αλλά μόνο «τι κάνεις»…

Τσαγκαροδευτέρες…
…με τις ουρές στις τράπεζες, με τις ουρές στα μικροβιολογικά εργαστήρια μ’ ένα μπουκαλάκι στο χέρι όταν μπαίνεις, και το χέρι στον αγκώνα λυγισμένο, όταν βγαίνεις…έτσι, να!... χωρίς ένα θριαμβευτικό Yesssss!!!
…που πάντα κρυβόμαστε από τα όνειρα του Σαββατοκύριακου…
…που μας λείπουν τα παιδιά γιατί χανόμαστε στο εργασιακό σαφάρι…
…που δεν προφτάνω να σε σκεφτώ, να σε αναζητήσω, να σε αναπολήσω, να ονειροπολήσω…

Τσαγκαροδευτέρες…
…που τελειώνουν οι μικρές φυγές με «πλαστικό χρήμα»: είτε είναι ταξίδια είτε είναι νύχτες με ξύδια, είτε είναι φαγοπότια με φίλους…
…που τελειώνει το ιλουστρασιόν ξεφύλλισμα των διαφημίσεων στις Κυριακάτικες εφημερίδες-δέματα…ναι, εκείνων των διαφημίσεων, που τις λέω «φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο»…
…που θυμίζουν ότι όσους βάτραχους κι αν φίλησες κι αυτό το Σαββατοκύριακο δεν αντάμωσες τον πρίγκιπά σου…και ξαναγυρίζεις στα ίδια χωρίς φτερωτά άλογα και έρωτες φλογερούς και παθιασμένους, γιατί η δουλειά είναι ερωτοκτόνα…
…που όλο και συχνότερα έχεις παραισθήσεις ότι βλέπεις κάποιον/α που φαίνεται από μακριά ή από κοντά (δεν έχει σημασία) ότι είναι πρίγκιπας –πριγκίπησα, (έχουν βάλει το χεράκι τους η αύξηση της μυωπίας και της πρεσβυωπίας καθώς και το βιολογικό ρολόι που χτυπά αδυσώπητα).

Τσαγκαροδευτέρες…
…των συνεδριάσεων του Μονομελούς… των ωρολογίων προγραμμάτων… ή των κλεμμένων (απλήρωτων ή κακοπληρωμένων) υπερωριών… των άπιαστων πλάνων παραγωγής και των “bonus” που γλιστράνε σαν χέλια… των ατελείωτων συμβουλίων που δεν αγγίζουν ουσίες, δεν λύνουν προβλήματα… όλων εκείνων που δεν σε γυρίζουν ανάλαφρο στη στράτα της ζωής…
…εκείνης της ζωής που είδες στα dvd του Σαββατοκύριακου, στις ζωγραφιές της μικρούλας κόρης… ή της ζωής που διάβασες στις παιδικές εκθέσεις, που έγραψαν τα παιδιά σου μεσοβδόμαδα, σαν σημείωμα που ρίχτηκε στο «κιτίο οικογενειακών παραπόνων»…ή σαν ένα σημείωμα στον καθρέφτη το πρωί: «χαμογέλα μπαμπά, να αρχίσει όμορφα η μέρα μας…», γίνε η μπαταρία μας μπαμπά, γίνε το οξυγόνο μας, ξεκίνα το χορό, γίνε ο βατήρας μας, γίνε το τόξο μας εσύ κι ούτε που θα προφτάσεις να δεις τι βέλη είμαστε και προς το που τραβάμε…

Τσαγκαροδευτέρες…
της αντοχής, της ανοχής, της απουσίας, της αποχής, της εξοικείωσης, της προσαρμογής, του καλά είναι κι έτσι, κάποιοι άλλοι δεν έχουν ούτε αυτά… κάποιοι φίλοι έχουν καρκίνο… κάποιοι άλλοι Αλτσχάϊμερ… κάποιοι «έφυγαν» σε πέλαγα τρόμου…
“ Στα μάτια τους τα τρομαγμένα χρόνια,
…xάρτινα χρόνια, χάρτινη ζωή»
Κι εγώ:
“…Βαρέθηκα να είμαι στη γραμμή.
Στη γραμμή σαν στρατιώτες που πηγαίνουν
Στον άλλο κόσμο, που γυρνούν και δεν πεθαίνουν... …Δεν είμ’ εδώ γι’ αυτούς που με ζητάτε,
Λάθος η πόρτα κι ο αριθμός, μη με ρωτάτε.”
Κι επιμένω γιατί…
«Αυτά που θέλω να σου πω δεν τα θυμάσαι,
Κλείνεις τα μάτια, μα το ξέρω δεν κοιμάσαι...»

[Θυμάσαι αυτό το «σκονισμένο» τραγουδάκι του Γκαϊφίλια;… «Η εκδρομή» το έλεγε, το θυμάσαι;]