Τραπεζο-τσολιάδες στην κυβέρνηση

Κυβέρνηση με τσεκούρι

Ξεκινώντας την πανηγυρική αναφορά μου στην Νέα Κυβέρνηση θα ήταν κρίμα να μην ξεκινήσω από τα θετικά της: Το θετικό είναι η υπουργοποίηση του Βορίδη!
Ο Υπουργός μεταφορών και υποδομών κ. Βορίδης ανέκαθεν είχε μια αγάπη στις υποδομές και γι’ αυτό κυκλοφορούσε στο κέντρο της Αθήνας με τσεκούρι (12-5-1985). Ας μην σπεύσουν οι κακοπροαίρετοι να τον κρίνουν για τις νεανικές του τρέλες –ποιος από εμάς δεν κυκλοφορούσε στα νιάτα του με τσεκούρι στην Ακαδημίας για να ανοίγει κεφάλια;
Άλλωστε αν δεν ανοίξεις το κεφάλι του άλλου πως θα του εμφυτεύσεις τις ιδέες σου;…

Αφήστε που ο Βορίδης είναι βέβαιο ότι θα βοηθήσει στην κατανόηση των προβλημάτων μας από τους Ευρωπαίους, αφού είναι Πανευρωπαϊκά γνωστός! Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε τον Μάκη Βορίδη επικεφαλής της νεοφασιστικής οργάνωσης "Ελληνικό Μέτωπο" σε διαδήλωση του ρατσιστικού Εθνικού Μετώπου του Λε Πεν στο Παρίσι...
Κι επειδή για να πάρει κάποιος τη δουλειά πρέπει να έχει κι ένα πειστικό βιογραφικό, για να δούμε ένα καλύτερο απόσπασμα από το βιογραφικό του …Υπουργού:
●Η τσεκουροφορία του 21χρονου τότε Βορίδη θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί απλή νεανική «ακρότητα»…
●Ο Βορίδης ήταν επικεφαλής της Νεολαίας ΕΠΕΝ, του κόμματος δηλαδή του έγκλειστου δικτάτορα Παπαδόπουλου, και διάδοχος σ’ αυτό το πόστο του Νίκου Μιχαλολιάκου ο οποίος της ίδια χρονιά ίδρυε τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ…
●Ο Βορίδης και το «Ελληνικό Μέτωπό» του υπήρξαν οι επίσημοι εν Ελλάδι αντιπρόσωποι του Λεπέν μέχρι το 2005, όταν προσχώρησαν οργανωμένα στο ΛΑΟΣ...
Αυτές οι προϋπηρεσίες του προφανώς κι εκτιμήθηκαν από τον …Μεσσία Παπαδήμο…

Αυτός ο κύριος λοιπόν, που στα φοιτητικά του χρόνια επέβαλε τις απόψεις του με ΤΣΕΚΟΥΡΙΑ (όπως βλέπετε και στη φωτογραφία) έχει κι ένα θετικό, που θα ήμουν πολύ άδικος αν δεν το επεσήμανα: είναι ότι το Βορίδη βολεύει στα συνθήματα. Κάνει ομοιοκαταληξία με το …απίδι, με το …ξύδι, με το …μύδι, με το …κρεμμύδι, με το …στρείδι, με το …καρύδι, με το …βαρίδι! Κάνει ομοιοκαταληξία και με μια άλλη λέξη αλλά ας το αφήσω να την πείτε μόνοι σας. Αρκετά σας είπα εγώ, για την ώρα…

Στο μεταξύ το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (αξιωματική αντιπολίτευση στη Γαλλία) αρνείται να συγχαρεί την κυβέρνηση Παπαδήμου και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Γερμανίας καταγγέλλει τη Μέρκελ, επειδή στηρίζει μια κυβέρνηση (του Παπαδήμου) στην οποία συμμετέχουν ναζί αντισημίτες! …την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΤΣΟΛΙΑΔΩΝ!!!

Όμως μην μελαγχολείτε γιατί υπάρχουν κι άλλα καλά νέα: Σε ελληνικά χέρια μένει η θέση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Νοιώστε υπερήφανοι σαν Έλληνες γιατί τη θέση του προέδρου την κατέχει -ακόμη- ο Γιώργος Α. Παπανδρέου. Στο μέλλον δεν αποκλείεται να τον διαδεχθεί ο Νίκος Μιχαλολιάκος ή ο Μάκης Βορίδης. Άλλωστε τι αλλάζει; Σοσιαλιστής ή Εθνικοσοσιαλιστής υπογράφει με διαφορετικό μελάνι τα μνημόνια;…

Κι ενώ έχουν ήδη πιάσει δουλειά τα εξαπτέρυγα, τα μανουάλια, τα θυμιατά, τα καντήλια και τα άλλα Τηλεοπτικά Δοξαστικά για να ευλογήσουν, ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ η οργισμένη κραυγή του λαού να ακουστεί στα πέρατα της Ευρώπης:
Απαιτούμε διάλυση της βουλής και εκλογές τώρα!
Δεν θα μας κυβερνήσει κανένα τσιράκι της ΕΕ με το «έτσι θέλω»!
Απαιτούμε να εκλεχθεί ο νέος πρωθυπουργός της χώρας με δημοκρατικές διαδικασίες!
Δεχθήκαμε μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, χαράτσια, έκτακτες εισφορές
Δεχθήκαμε μειώσεις και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μας: «Κοπρίτες, κακομαθημένοι, τεμπέληδες κτλ…»
Δεν δεχόμαστε να μας καταργείτε το δικαίωμα ψήφου!!!

O Παπαδήμος στη Ρεάλ Μαδρίτης!

Είναι αλήθεια ότι έχω κάποιους υπερβολικά αισιόδοξους φίλους. Εκεί που σε βλέπουν μέσα στη μαύρη κατάθλιψη με όσα ζούμε, σου λένε χαμογελαστά:
«Ε και λοιπόν; Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το ταίρι μας θα τα ‘χουμε πάντα. Τι να μας πουνε οι Γερμανοί για ζωή, που για να δούνε ήλιο πρέπει να πάνε …σινεμά;!»

Ένας απ’ αυτούς προχτές που η τηλεόραση άρχισε το …σήριαλ «ΨΗΦΟΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ», την είχε ανοιχτή αλλά με κλειστό ήχο και διάβαζε για τους Γιαπωνέζους! Συγκεκριμένα διάβαζε για το ΧΑΡΑΚΙΡΙ…
Με την ονομασία Χαρακίρι, ή Σεπούκου, ονομάζεται ο ιαπωνικός τελετουργικός τρόπος αυτοκτονίας ο οποίος καθιερώθηκε από τους Σαμουράι ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδος σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσής τους.
Κατά το τελετουργικό αυτό ο προς αυτοκτονία (π.χ. ο Γιωργάκης) στρέφεται προς τον Ήλιο και γονατίζοντας σύρει το σπαθί του, το οποίο και στη συνέχεια καρφώνει στη κοιλιακή του χώρα. Ο αυτόχειρας Σαμουράι συνήθως αποκεφαλίζεται από ένα φιλικό πολεμιστή (π.χ. το Βαγγέλη) τη στιγμή του πόνου. Ο τρόπος αυτός φέρεται ν΄ αποτελεί κωδικοποιημένη ηθική συμπεριφορά…»

Κατάλαβες φίλε; γυρίζει και μου λέει. Αυτά κάνουν οι Γιαπωνέζοι κι όχι σαν τον δικό μας…
…αρχικά δέχεται συγκυβέρνηση, στη συνέχεια ζητάει δημοψήφισμα, έπειτα κουρεύει το χρέος κατά 50%, τέλος παίρνει και 110 δις από το ΔΝΤ και μετά ανακοινώνει πως "Λεφτά υπάρχουν!"... Ποιός μ@#$%ας του έδωσε ανάποδα το ντοσιέ;
Κι έχεις και τον Παπούλια που πάει στην παρέλαση και κλαίει κι όταν βλέπει τον ΓΑΠ χαμογελάει… Όλα ανάποδα τα κάνει και αυτός.
Αλλά παρ’ όλα αυτά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αγανακτούν οι συμπατριώτες. Ας δούμε τη θετική πλευρά. Εγώ νομίζω ότι είναι μια μοναδική ευκαιρία να μάθουμε πως στην Ελλάδα δεν γεννήθηκε μόνο η δημοκρατία αλλά και η τυραννία.

Τέτοιους αισιόδοξους φίλους έχω…(ή είναι φευγάτοι;)
Έκλεισαν ήδη για το Χειμώνα, τα αριστουργήματα του παλιού καλού σινεμά σε ριμέικ. Μαζεύονται 3-4 οικογένειες κάθε βράδυ κι αράζουν σ’ ένα τζάκι για να απολαύσουν άλλοι την ανεργία τους κι άλλοι την εφεδρεία τους, βλέποντας τις ταινίες του Χειμώνα:
Ανεμοδαρμένα Χρέη // Ξέρω τι ψήφισες πέρσι το καλοκαίρι // Ο γέρος μου ο σοσιαλίστριος // Όσα παίρνει ο Πάγκαλος // Όσα παίρνει ο άνεργος //
Γοργόνες και τσάμπα μάγκες // Το Μετέωρο Βήμα του Πρωθυπουργού
Αγάπη μου, συρρίκνωσα την χώρα // Οι συνήθεις άφραγκοι // Εφιάλτης στο δρόμο με τους κλέφτες // H σιωπή των αμνών (αυτό δε χρειάζεται να αλλάξει, με τόσους πολίτες-πρόβατα στην Ελλάδα )

Τελικά υπερήφανε Ελληνικέ λαέ, σε έβγαλαν από τον κόπο να αποφασίσεις για την τύχη σου. Κοιμήσου ήσυχος! Ο Παπαδήμος, που όλο το έθνος παρακαλούσε να έλθει πάρει την ομάδα επάνω του -αργά τη νύχτα- κατέληξε στη Ρεάλ Μαδρίτης! Όμως ο Σαμαράς θα υπογράψει Μνημόνιο χωρίς να είναι καν Πρωθυπουργός (παίζει με υποσχετική μέχρι το Φλεβάρη)!!!
Άλλη μια παγκόσμια πρωτιά, για τους έλληνες πολιτικούς μας. Πάμε στοίχημα ποιος θα υπογράψει τα περισσότερα Μνημόνια;

ΕΠΙΜΥΘΙΟ
● Θα σε αφήσουν «ήσυχο» μέχρι που να γιορτάσεις του Αγίου Βαλεντίνου (14/2) κι ύστερα από 5 ημέρες θα σου επιτρέψουν -για μια μέρα- να σκεφτείς και να διαλέξεις …πριν σου υπαγορεύσουν την επόμενη ημέρα: ΑΦΟΥ ΨΗΦΙΣΕΣ ΒΓΑΛΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ! …

● ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ: Στη χώρα αυτή γεννήθηκε η δημοκρατία και σε αυτήν πέθανε δυστυχώς. Δημοκρατία είναι να κάνεις κουρέλι το Σύνταγμα, όσο κυβερνάς και να το επικαλείσαι, όταν κινδυνεύει το κεφάλι σου. Δύο επιλογές υπάρχουν: ή θα αναστηθεί πάλι εδώ ή θα πεθάνει εδώ για πάντα.

● Όχι η μαμά μου δε ζει πια μαζί μου. Αφού της μείωσαν τη σύνταξη και την ξεζούμισαν με τα χαράτσια, το πήρε απόφαση να γυρίσει πάλι στη μαμά της.

(ΥΓ Δεν ζήτησα να με διαβάζετε και να με εκτιμάτε. Να ξεκαθαρίσουμε ποιους να εκτιμάμε, προσπαθώ…)

Να θυμηθώ φεύγoντας... (τελευταία ημέρα Πρωθυπουργός)

- Να πάρω το κολάν και την τρόμπα του ποδηλάτου.

- Να πετάξω αυτά τα πράσινα ξεράσματα με τη σπιρουλίνα, που έπινα για πρωινό.

- Να στείλω μια καλτσοδέτα στον Ξυνίδη.

- Να πάρω τη σκάρα του αυτοκινήτου για το κανό.

-Nα στείλω την κουκούλα και το φυλλάδιο με τις οδηγίες για μολότοφ στον πρόεδρο του Αστέρα Εξαρχείων μην πέσουν στα χέρια της μαμάς και ποιος με σώζει… Έτσι κι αλλιώς αντιεξουσιαστής πρωθυπουργός δε θα ξαναβγεί

- Να πάρω τα Viagra μου από το κάτω συρτάρι του γραφείου και τα XANAX της Αντας.

- Να ξεφορτωθώ την γκαντέμο τη γραμματέα της μαμάς. Όποιος πόνταρε σ’ αυτή, έσβησε… Ωχ, ωχ! Και να θυμηθώ να της πω να παραιτηθεί από εκεί που τη διόρισα.

- Να θυμίσω σ’ εκείνο το γέρο συνταξιούχο, που μου έδωσε τη σύνταξή του για το χρέος, ότι ο γιος του (τώρα που θα βγει στην εφεδρεία…) θα έχει περισσότερο χρόνο να τον φροντίζει καλύτερα.

- Να ξύσω για τελευταία φορά την πλάτη μου στον τοίχο του γραφείου.

- Να στείλω για τελευταία φορά στον Πάγκαλο εκείνο το πόστερ που γράφει: «Ζήσε ρε λίγο χωρίς εχθρούς, βλαμμένε»

- Να γράψω στο ημερολόγιο για τον επόμενο Έλληνα Πρωθυπουργό: «είσαι ο μουντζούρης, που μένει με το κακό χαρτί στο χέρι».

- Να θυμάμαι ότι δεν έχει καμιά σχέση ο Βούδας κι ο Κούδας, η Κοζάνη κι η Λοζάνη, η Δανία με την Ινδία… κι άλλο είναι το «κάνω κανό» κι άλλο «το κάνω στις Κάνες»…

- ...κι ύστερα τι μπέρδεμα κι αυτό: όταν σου λένε στα Ελληνικά «Πες» εννοούν «μίλα». Δεν απαντάς στο «πες», «οκ, πέφτω»....

Βλέπε, άκουγε και σιώπα… (ή ονειρέψου έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός;)

Παρότι δεν μπορούμε να μαντέψουμε (ίσως φοβόμαστε κιόλας να το προσπαθήσουμε) πώς θα είναι τα επόμενα χρόνια, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ονειρευτούμε πώς θα θέλαμε να είναι.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει διατυπώσει οικουμενικές διακηρύξεις με εκτενείς καταλόγους ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας δεν έχει κανένα άλλο δικαίωμα εκτός από το δικαίωμα να βλέπει, να ακούει και να σιωπά.

Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να ασκούμε και πάλι το δικαίωμα στο όνειρο, που δεν διακηρύχτηκε ποτέ;
Τι θα γίνει αν για μια στιγμούλα αφεθούμε να ονειρευτούμε έναν άλλο κόσμο όπου:
●Τους ανθρώπους δεν θα τους ελέγχει το αυτοκίνητο, δεν θα τους προγραμματίζει ο υπολογιστής, δεν θα τους εξαγοράζει το σούπερ μάρκετ, δεν θα τους παρακολουθεί η τηλεόραση. Η τηλεόραση δεν θα είναι πλέον το πιο σημαντικό μέλος της οικογένειας.
●Οι άνθρωποι θα δουλεύουν για να ζήσουν αντί να ζουν για να δουλεύουν.
●Στους ποινικούς κώδικες θα ενταχθεί και το αδίκημα της βλακείας: το αδίκημα που διαπράττουν όσοι ζουν για να έχουν ή για να κερδίζουν, αντί να ζουν απλώς και μόνο για να ζουν… Σαν τα πουλιά που κελαηδούν χωρίς να ξέρουν ότι κελαηδούν και σαν τα παιδιά που παίζουν χωρίς να ξέρουν ότι παίζουν.
●Οι οικονομολόγοι δεν θα ονομάζουν επίπεδο ζωής το επίπεδο της κατανάλωσης, ούτε ποιότητα ζωής την ποσότητα των υλικών αγαθών.
●Οι μάγειροι δεν θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους αστακούς να τους βράζουν ζωντανούς.
●Οι ιστορικοί δεν θα πιστεύουν ότι η εισβολή σε μια χώρα είναι κάτι που την ευχαριστεί. Ο κόσμος δεν θα πολεμάει πια τους φτωχούς αλλά τη φτώχεια και η στρατιωτική βιομηχανία δεν θα έχει άλλη λύση παρά να κλείσει.
●Το φαγητό δεν θα είναι εμπόρευμα ούτε η επικοινωνία εμπόριο, επειδή το φαγητό και η επικοινωνία είναι δικαιώματα του ανθρώπου. Κανείς δεν θα πεθαίνει από πείνα, επειδή κανείς δεν θα πεθαίνει από το πολύ φαΐ.
●Κανείς δεν θα φέρεται στα παιδιά του δρόμου σαν να είναι σκουπίδια, επειδή δεν θα υπάρχουν παιδιά του δρόμου. Κανείς δεν θα φέρεται στα πλούσια παιδιά σαν να είναι λεφτά, επειδή δεν θα υπάρχουν πλούσια παιδιά.
●Η εκπαίδευση δεν θα είναι προνόμιο μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν.
●Η αστυνομία δεν θα είναι εφιάλτης για όσους δεν μπορούν να την εξαγοράσουν.
●Η δικαιοσύνη και η ελευθερία, αδέλφια σιαμαία που καταδικάστηκαν να ζούνε χωριστά, θα ενωθούν και πάλι. Θα ενωθούν και πάλι, πλάτη με πλάτη.
●Οι τρελές της Πλάζα ντε Μάγιο στην Αργεντινή θα είναι παράδειγμα πνευματικής υγείας, επειδή εκείνες αρνήθηκαν να ξεχάσουν στα χρόνια της υποχρεωτικής λήθης…
●Η τελειότητα θα εξακολουθήσει να είναι το βαρετό προνόμιο των θεών, όμως σε αυτό τον όμορφο, σε αυτό τον όμορφο αλλά και γαμημένο κόσμο, θα ζούμε την κάθε νύχτα σαν να είναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη μας…
●Ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη…Θα ζούμε την κάθε νύχτα σαν να είναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη μας

(Το κείμενο αυτό προέκυψε, σαν αναγκαίο ερέθισμα για την απεργιακή εβδομάδα που αρχίζει, από την ακρόαση μιας ομιλίας του Ουρουγουανού συγγραφέα Eduardo Galeano. Η μετάφραση έγινε για την «Πρώτη» και τη στήλη από την Ισπανίδα φίλη Κλάρα Α.)

Θεραπεία μηνός στη γειτονιά των Αγγέλων

Τίποτα δεν μπορεί ποτέ να συμβεί δύο φορές.
Στην πραγματική ζωή δεν έχει ριπλέι.
Το πιο χαρούμενο αλλά και το πιο θλιβερό γεγονός δεν μπορείς να το κάνεις να ξανασυμβεί. Δεν θα είναι ποτέ το ίδιο.
Οι καλοκαιρινές νύχτες των αστεριών μπορούν να γεμίσουν από χαρές ή λύπες ή και να μείνουν άδειες. Ποτέ όμως δεν μπορεί να τις ξαναζήσει κανείς.
Υπάρχουν μόνο μία φορά.

Σήμερα δεν αντιγράφω τη χτεσινή μέρα. Ούτε η αυριανή νύχτα μπορεί να σου διδάξει την ευδαιμονία ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ούτε ακριβώς με τα ίδια φιλιά, όπως η αποψινή.
Απόψε βλέπεις μέσα στο δωμάτιό σου ένα τριαντάφυλλο, όλο χρώμα και άρωμα.
Την επόμενη μέρα, αν είσαι πάλι μαζί, εκεί, μπορεί να βλέπεις το ίδιο τριαντάφυλλο και να αναρωτιέσαι, «πολλά αγκάθια δεν έχει;…»
Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γυρνώντας το ρολόι πίσω…
Κόψε ένα νέο τριαντάφυλλο!...
Δεν έχει σημασία αν είναι από την ίδια ή από άλλη τριανταφυλλιά...
Γίνε ένα νέο τριαντάφυλλο!...

Γιατί να αφήνουμε τις ημέρες να περνούν;… Αφού, όταν περνούν άδειες, στην ουσία είναι γεμάτες από φόβο και θλίψη;...
Το σήμερα οδηγεί στο αύριο. Το αύριο όμως δεν οδηγεί στο σήμερα. Μόνο τώρα μπορείς το σήμερα να ζήσεις.

Περνάς τη ζωή σου περιμένοντας. Μια στενωπό, ένα τούνελ, μια περίσταση… να περάσει… Κι όταν περάσει η μια περίσταση νοιώθεις ότι έρχεται άλλη… ή φοβάσαι ότι μια άλλη θα σε βρει… Και πάλι δεν ξανοίγεσαι… Λες «Ας κάνω συντήρηση δυνάμεων κι ονείρων… ποιος ξέρει αύριο τι θα με βρει;…»
Και χάνεται το σήμερα και χάνεται και τ’ αύριο… Κι η ζωή ακυρώνεται, κι οι χαρές, οι ελπίδες, τα όνειρα κι οι έρωτες μουχλιάζουν στοιβαγμένα σε ράφια αραχνιασμένων ιδεοπωλείων…

Κι έπειτα έρχονται μέρες άσπρες. Μήτε καλές μήτε κακές.. Μήτε εφιαλτικές μα μήτε των ονείρων… Δεν αναρωτιέσαι πια. Δεν αναζητάς. Δεν κλαις. Δε γελάς. Δε χαίρεσαι.
Έμαθες να πηγαίνεις μόνο μέχρι τον ψυχίατρό σου. Με εκείνο το καφέ βιβλιαράκι ασθένειας στην τσέπη. Για μια καινούργια συνταγή με τα ίδια φάρμακα ακριβώς όπως και τον προηγούμενο μήνα… «Θεραπεία μηνός», θα γράψει επάνω. Αναγκαστικά, για να δικαιολογήσει τις ποσότητες…

Θα τα κουβαλήσεις στο γραφείο σε δυο νάιλον σακούλες, σαν να έρχεσαι από το σούπερ μάρκετ…
Θα τα ξεδιαλέξεις για να βάλεις μερικά στο ψυγείο.
Κάπου εκεί πλάι στα παγωμένα σου όνειρα, κοντά στα σκουριασμένα σου ταλέντα, ακριβώς κάτω από ένα βαζάκι με μαρμελάδα καημών…
Θα πάρεις τους δροσισμένους σου αναστεναγμούς και δυο παγάκια ελπίδας για να τα βάλεις να λιώσουν σε ένα ποτήρι λυγμών… χωρίς ανθρακικό, χωρίς αναισθητικό, χωρίς συντηρητικό…
Δυο τρεις σταγόνες μπορεί να πέσουν στο πουκάμισο το θαλασσί. Μην βάζεις μολύβια στα μάτια, αν συγκινείσαι. Θα κυλήσουν στο πουκάμισο.

Λίγο πριν το σχόλασμα, στο γραφείο τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο κι αντσούγες… Για να μπορέσεις να συρθείς μέχρι το σπίτι. Για να βγάλεις απ’ τον κόρφο σου μισό κιλό χαμόγελο, τυλιγμένο σε λαδόκολα, την ώρα που θα συναντήσεις τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά πρέπει να ξέρουν αλλά πρέπει να νομίζουν ότι όλα είναι μια φάρσα, που θα αποκαλυφθεί στα μάτια εκείνου που δεν ξεχνά την κωμική εκδοχή μιας ζωής, που είναι στα τρυφερά τους χέρια πλαστελίνη…
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να ψάξουν μια ζωή χωρίς τράπεζες… Πέρα από τον Τζέφρυ, τον Μπένυ και την Ανκελα είναι η γειτονιά των Αγγέλων.