Παρότι δεν μπορούμε να μαντέψουμε (ίσως φοβόμαστε κιόλας να το προσπαθήσουμε) πώς θα είναι τα επόμενα χρόνια, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ονειρευτούμε πώς θα θέλαμε να είναι.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει διατυπώσει οικουμενικές διακηρύξεις με εκτενείς καταλόγους ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας δεν έχει κανένα άλλο δικαίωμα εκτός από το δικαίωμα να βλέπει, να ακούει και να σιωπά.
Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να ασκούμε και πάλι το δικαίωμα στο όνειρο, που δεν διακηρύχτηκε ποτέ;
Τι θα γίνει αν για μια στιγμούλα αφεθούμε να ονειρευτούμε έναν άλλο κόσμο όπου:
●Τους ανθρώπους δεν θα τους ελέγχει το αυτοκίνητο, δεν θα τους προγραμματίζει ο υπολογιστής, δεν θα τους εξαγοράζει το σούπερ μάρκετ, δεν θα τους παρακολουθεί η τηλεόραση. Η τηλεόραση δεν θα είναι πλέον το πιο σημαντικό μέλος της οικογένειας.
●Οι άνθρωποι θα δουλεύουν για να ζήσουν αντί να ζουν για να δουλεύουν.
●Στους ποινικούς κώδικες θα ενταχθεί και το αδίκημα της βλακείας: το αδίκημα που διαπράττουν όσοι ζουν για να έχουν ή για να κερδίζουν, αντί να ζουν απλώς και μόνο για να ζουν… Σαν τα πουλιά που κελαηδούν χωρίς να ξέρουν ότι κελαηδούν και σαν τα παιδιά που παίζουν χωρίς να ξέρουν ότι παίζουν.
●Οι οικονομολόγοι δεν θα ονομάζουν επίπεδο ζωής το επίπεδο της κατανάλωσης, ούτε ποιότητα ζωής την ποσότητα των υλικών αγαθών.
●Οι μάγειροι δεν θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους αστακούς να τους βράζουν ζωντανούς.
●Οι ιστορικοί δεν θα πιστεύουν ότι η εισβολή σε μια χώρα είναι κάτι που την ευχαριστεί. Ο κόσμος δεν θα πολεμάει πια τους φτωχούς αλλά τη φτώχεια και η στρατιωτική βιομηχανία δεν θα έχει άλλη λύση παρά να κλείσει.
●Το φαγητό δεν θα είναι εμπόρευμα ούτε η επικοινωνία εμπόριο, επειδή το φαγητό και η επικοινωνία είναι δικαιώματα του ανθρώπου. Κανείς δεν θα πεθαίνει από πείνα, επειδή κανείς δεν θα πεθαίνει από το πολύ φαΐ.
●Κανείς δεν θα φέρεται στα παιδιά του δρόμου σαν να είναι σκουπίδια, επειδή δεν θα υπάρχουν παιδιά του δρόμου. Κανείς δεν θα φέρεται στα πλούσια παιδιά σαν να είναι λεφτά, επειδή δεν θα υπάρχουν πλούσια παιδιά.
●Η εκπαίδευση δεν θα είναι προνόμιο μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν.
●Η αστυνομία δεν θα είναι εφιάλτης για όσους δεν μπορούν να την εξαγοράσουν.
●Η δικαιοσύνη και η ελευθερία, αδέλφια σιαμαία που καταδικάστηκαν να ζούνε χωριστά, θα ενωθούν και πάλι. Θα ενωθούν και πάλι, πλάτη με πλάτη.
●Οι τρελές της Πλάζα ντε Μάγιο στην Αργεντινή θα είναι παράδειγμα πνευματικής υγείας, επειδή εκείνες αρνήθηκαν να ξεχάσουν στα χρόνια της υποχρεωτικής λήθης…
●Η τελειότητα θα εξακολουθήσει να είναι το βαρετό προνόμιο των θεών, όμως σε αυτό τον όμορφο, σε αυτό τον όμορφο αλλά και γαμημένο κόσμο, θα ζούμε την κάθε νύχτα σαν να είναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη μας…
●Ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη…Θα ζούμε την κάθε νύχτα σαν να είναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη μας
(Το κείμενο αυτό προέκυψε, σαν αναγκαίο ερέθισμα για την απεργιακή εβδομάδα που αρχίζει, από την ακρόαση μιας ομιλίας του Ουρουγουανού συγγραφέα Eduardo Galeano. Η μετάφραση έγινε για την «Πρώτη» και τη στήλη από την Ισπανίδα φίλη Κλάρα Α.)
14.10.11
Θεραπεία μηνός στη γειτονιά των Αγγέλων
Τίποτα δεν μπορεί ποτέ να συμβεί δύο φορές.
Στην πραγματική ζωή δεν έχει ριπλέι.
Το πιο χαρούμενο αλλά και το πιο θλιβερό γεγονός δεν μπορείς να το κάνεις να ξανασυμβεί. Δεν θα είναι ποτέ το ίδιο.
Οι καλοκαιρινές νύχτες των αστεριών μπορούν να γεμίσουν από χαρές ή λύπες ή και να μείνουν άδειες. Ποτέ όμως δεν μπορεί να τις ξαναζήσει κανείς.
Υπάρχουν μόνο μία φορά.
Σήμερα δεν αντιγράφω τη χτεσινή μέρα. Ούτε η αυριανή νύχτα μπορεί να σου διδάξει την ευδαιμονία ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ούτε ακριβώς με τα ίδια φιλιά, όπως η αποψινή.
Απόψε βλέπεις μέσα στο δωμάτιό σου ένα τριαντάφυλλο, όλο χρώμα και άρωμα.
Την επόμενη μέρα, αν είσαι πάλι μαζί, εκεί, μπορεί να βλέπεις το ίδιο τριαντάφυλλο και να αναρωτιέσαι, «πολλά αγκάθια δεν έχει;…»
Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γυρνώντας το ρολόι πίσω…
Κόψε ένα νέο τριαντάφυλλο!...
Δεν έχει σημασία αν είναι από την ίδια ή από άλλη τριανταφυλλιά...
Γίνε ένα νέο τριαντάφυλλο!...
Γιατί να αφήνουμε τις ημέρες να περνούν;… Αφού, όταν περνούν άδειες, στην ουσία είναι γεμάτες από φόβο και θλίψη;...
Το σήμερα οδηγεί στο αύριο. Το αύριο όμως δεν οδηγεί στο σήμερα. Μόνο τώρα μπορείς το σήμερα να ζήσεις.
Περνάς τη ζωή σου περιμένοντας. Μια στενωπό, ένα τούνελ, μια περίσταση… να περάσει… Κι όταν περάσει η μια περίσταση νοιώθεις ότι έρχεται άλλη… ή φοβάσαι ότι μια άλλη θα σε βρει… Και πάλι δεν ξανοίγεσαι… Λες «Ας κάνω συντήρηση δυνάμεων κι ονείρων… ποιος ξέρει αύριο τι θα με βρει;…»
Και χάνεται το σήμερα και χάνεται και τ’ αύριο… Κι η ζωή ακυρώνεται, κι οι χαρές, οι ελπίδες, τα όνειρα κι οι έρωτες μουχλιάζουν στοιβαγμένα σε ράφια αραχνιασμένων ιδεοπωλείων…
Κι έπειτα έρχονται μέρες άσπρες. Μήτε καλές μήτε κακές.. Μήτε εφιαλτικές μα μήτε των ονείρων… Δεν αναρωτιέσαι πια. Δεν αναζητάς. Δεν κλαις. Δε γελάς. Δε χαίρεσαι.
Έμαθες να πηγαίνεις μόνο μέχρι τον ψυχίατρό σου. Με εκείνο το καφέ βιβλιαράκι ασθένειας στην τσέπη. Για μια καινούργια συνταγή με τα ίδια φάρμακα ακριβώς όπως και τον προηγούμενο μήνα… «Θεραπεία μηνός», θα γράψει επάνω. Αναγκαστικά, για να δικαιολογήσει τις ποσότητες…
Θα τα κουβαλήσεις στο γραφείο σε δυο νάιλον σακούλες, σαν να έρχεσαι από το σούπερ μάρκετ…
Θα τα ξεδιαλέξεις για να βάλεις μερικά στο ψυγείο.
Κάπου εκεί πλάι στα παγωμένα σου όνειρα, κοντά στα σκουριασμένα σου ταλέντα, ακριβώς κάτω από ένα βαζάκι με μαρμελάδα καημών…
Θα πάρεις τους δροσισμένους σου αναστεναγμούς και δυο παγάκια ελπίδας για να τα βάλεις να λιώσουν σε ένα ποτήρι λυγμών… χωρίς ανθρακικό, χωρίς αναισθητικό, χωρίς συντηρητικό…
Δυο τρεις σταγόνες μπορεί να πέσουν στο πουκάμισο το θαλασσί. Μην βάζεις μολύβια στα μάτια, αν συγκινείσαι. Θα κυλήσουν στο πουκάμισο.
Λίγο πριν το σχόλασμα, στο γραφείο τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο κι αντσούγες… Για να μπορέσεις να συρθείς μέχρι το σπίτι. Για να βγάλεις απ’ τον κόρφο σου μισό κιλό χαμόγελο, τυλιγμένο σε λαδόκολα, την ώρα που θα συναντήσεις τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά πρέπει να ξέρουν αλλά πρέπει να νομίζουν ότι όλα είναι μια φάρσα, που θα αποκαλυφθεί στα μάτια εκείνου που δεν ξεχνά την κωμική εκδοχή μιας ζωής, που είναι στα τρυφερά τους χέρια πλαστελίνη…
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να ψάξουν μια ζωή χωρίς τράπεζες… Πέρα από τον Τζέφρυ, τον Μπένυ και την Ανκελα είναι η γειτονιά των Αγγέλων.
Στην πραγματική ζωή δεν έχει ριπλέι.
Το πιο χαρούμενο αλλά και το πιο θλιβερό γεγονός δεν μπορείς να το κάνεις να ξανασυμβεί. Δεν θα είναι ποτέ το ίδιο.
Οι καλοκαιρινές νύχτες των αστεριών μπορούν να γεμίσουν από χαρές ή λύπες ή και να μείνουν άδειες. Ποτέ όμως δεν μπορεί να τις ξαναζήσει κανείς.
Υπάρχουν μόνο μία φορά.
Σήμερα δεν αντιγράφω τη χτεσινή μέρα. Ούτε η αυριανή νύχτα μπορεί να σου διδάξει την ευδαιμονία ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ούτε ακριβώς με τα ίδια φιλιά, όπως η αποψινή.
Απόψε βλέπεις μέσα στο δωμάτιό σου ένα τριαντάφυλλο, όλο χρώμα και άρωμα.
Την επόμενη μέρα, αν είσαι πάλι μαζί, εκεί, μπορεί να βλέπεις το ίδιο τριαντάφυλλο και να αναρωτιέσαι, «πολλά αγκάθια δεν έχει;…»
Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γυρνώντας το ρολόι πίσω…
Κόψε ένα νέο τριαντάφυλλο!...
Δεν έχει σημασία αν είναι από την ίδια ή από άλλη τριανταφυλλιά...
Γίνε ένα νέο τριαντάφυλλο!...
Γιατί να αφήνουμε τις ημέρες να περνούν;… Αφού, όταν περνούν άδειες, στην ουσία είναι γεμάτες από φόβο και θλίψη;...
Το σήμερα οδηγεί στο αύριο. Το αύριο όμως δεν οδηγεί στο σήμερα. Μόνο τώρα μπορείς το σήμερα να ζήσεις.
Περνάς τη ζωή σου περιμένοντας. Μια στενωπό, ένα τούνελ, μια περίσταση… να περάσει… Κι όταν περάσει η μια περίσταση νοιώθεις ότι έρχεται άλλη… ή φοβάσαι ότι μια άλλη θα σε βρει… Και πάλι δεν ξανοίγεσαι… Λες «Ας κάνω συντήρηση δυνάμεων κι ονείρων… ποιος ξέρει αύριο τι θα με βρει;…»
Και χάνεται το σήμερα και χάνεται και τ’ αύριο… Κι η ζωή ακυρώνεται, κι οι χαρές, οι ελπίδες, τα όνειρα κι οι έρωτες μουχλιάζουν στοιβαγμένα σε ράφια αραχνιασμένων ιδεοπωλείων…
Κι έπειτα έρχονται μέρες άσπρες. Μήτε καλές μήτε κακές.. Μήτε εφιαλτικές μα μήτε των ονείρων… Δεν αναρωτιέσαι πια. Δεν αναζητάς. Δεν κλαις. Δε γελάς. Δε χαίρεσαι.
Έμαθες να πηγαίνεις μόνο μέχρι τον ψυχίατρό σου. Με εκείνο το καφέ βιβλιαράκι ασθένειας στην τσέπη. Για μια καινούργια συνταγή με τα ίδια φάρμακα ακριβώς όπως και τον προηγούμενο μήνα… «Θεραπεία μηνός», θα γράψει επάνω. Αναγκαστικά, για να δικαιολογήσει τις ποσότητες…
Θα τα κουβαλήσεις στο γραφείο σε δυο νάιλον σακούλες, σαν να έρχεσαι από το σούπερ μάρκετ…
Θα τα ξεδιαλέξεις για να βάλεις μερικά στο ψυγείο.
Κάπου εκεί πλάι στα παγωμένα σου όνειρα, κοντά στα σκουριασμένα σου ταλέντα, ακριβώς κάτω από ένα βαζάκι με μαρμελάδα καημών…
Θα πάρεις τους δροσισμένους σου αναστεναγμούς και δυο παγάκια ελπίδας για να τα βάλεις να λιώσουν σε ένα ποτήρι λυγμών… χωρίς ανθρακικό, χωρίς αναισθητικό, χωρίς συντηρητικό…
Δυο τρεις σταγόνες μπορεί να πέσουν στο πουκάμισο το θαλασσί. Μην βάζεις μολύβια στα μάτια, αν συγκινείσαι. Θα κυλήσουν στο πουκάμισο.
Λίγο πριν το σχόλασμα, στο γραφείο τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο κι αντσούγες… Για να μπορέσεις να συρθείς μέχρι το σπίτι. Για να βγάλεις απ’ τον κόρφο σου μισό κιλό χαμόγελο, τυλιγμένο σε λαδόκολα, την ώρα που θα συναντήσεις τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά πρέπει να ξέρουν αλλά πρέπει να νομίζουν ότι όλα είναι μια φάρσα, που θα αποκαλυφθεί στα μάτια εκείνου που δεν ξεχνά την κωμική εκδοχή μιας ζωής, που είναι στα τρυφερά τους χέρια πλαστελίνη…
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να ψάξουν μια ζωή χωρίς τράπεζες… Πέρα από τον Τζέφρυ, τον Μπένυ και την Ανκελα είναι η γειτονιά των Αγγέλων.
9.10.11
Οδός Ράϊχ, αριθμός 4…
Ζούμε το τέλος μιας φανταστικής αφθονίας ή την αρχή της απελευθέρωσής μας από την καπιταλιστική-καταναλωτική σκλαβιά;… αφού από ένα σημείο κι έπειτα μπορώ να ανασηκώσω τους ώμους και να πω: «ε, και; τι άλλο έχω να χάσω;…»
Αρχικά σημασία έχει ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ. Γιατί λένε ότι όποιος ξεχνάει, ξεχνιέται…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι οι αυτοκτονίες πτωχευμένων Ελλήνων αυξάνονται ραγδαία…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι οι ψυχικές παθήσεις των πτωχευμένων Ελλήνων αυξάνονται ραγδαία…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι κάθε ημέρα που περνάει κάποιος από εμάς σταματά να πληρώνει το στεγαστικό του… και με δεδομένο ότι η απόκτηση κύριας κατοικίας στη …Γερμανία εξακολουθεί να είναι ένα ακριβό όνειρο σε λίγο οι Ελληνικές Τράπεζες θα μπορούν να «προσφέρουν» στους Γερμανούς πελάτες τους φτηνό σπίτι στην Ηλιόλουστη Ελλάδα…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ποιοι μας κυβερνάνε σήμερα:
Η Έλενα Παναρίτη, βουλευτής Επικρατείας του ΠαΣοΚ δήλωσε στην εφημερίδα Guardian: « That’s because I’m not Greek, I’m American» (…δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι Αμερικανίδα…)
Oι 10 εντολές του Δ.Ν.Τ.
1. ΔΟΥΛΕΥΕ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ!
Αν θες να διαψεύσεις αυτούς που λένε ότι είσαι λαός τεμπέληδων. Να ξανακερδίσεις την εκτίμηση των κατακτητών σου, που άκουσαν τους κυβερνήτες σου να σε λένε κοπρίτη! ΔΟΥΛΕΥΕ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ! Έτσι κι αλλιώς δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις…
2. ΦΑΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ!
Το πάχος σκοτώνει! Χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, λιπίδια… Φάε λιγότερο!
Αν το πεις ΝΗΣΤΕΙΑ, θα δείχνεις και καλός Χριστιανός.
Αν το πεις ΔΙΑΙΤΑ …θα μοιάζεις και με μοντέλο...
3. ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!
Τα καλά κορίτσια «στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν». Σώπα!... Η δημοκρατία σου δίνει ελευθερία λόγου αλλά κάνε κράτει… μη τη σπαταλάς… Αύριο θα χρειαστεί να ευλογείς, να ευγνωμονείς και να χαιρετίζεις ηγέτες και παρατρεχάμενους…ΜΗ ΜΙΛΑΣ! Σώπα και μείνε σπίτι…
4. ΜΗ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ!
Το κάνει η τηλεόραση για εσένα… Το κάνει ο Πρετεντέρης, ο Καψής κι ο …Λιακόπουλος. Το κάνει ο Παπαχελάς κι η Τρέμη τρέμει για σένα…
5. ΝΟΙΩΣΕ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ!
Έξω από την πόρτα σου κυκλοφορούν ήδη εξαθλιωμένοι… Κράτα τη κλειστή και νοιώσε ευτυχής που εσύ είσαι «από μέσα»… Τι; Θες να βγεις κι έξω; Τρελάθηκες; Άλλωστε για πόσο ακόμη θα έχεις σπίτι να μένεις μέσα; Θα σε πουν ένοχο και γι’ αυτό. Θα σου πουν: «Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΕΔΩΣΕ, Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΠΗΡΕ…»
6. ΜΗ ΓΕΛΑΣ!
Το γέλιο διώχνει το φόβο… Κι αν δεν φοβάσαι, «ξεμυαλίζεσαι» κι ύστερα ζητάς δικαιώματα, ελευθερίες, κοινωνική δικαιοσύνη και λαγούς με πετραχήλια ζητάς…
7. ΔΕΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟ!
Δεν έχεις φίλους πια να πεις τον πόνο σου. Δεν πιστεύεις και σε παπάδες και θρησκείες… Οι Τύραννοι γίνονται κόμπος στα λαιμό σου και θηλιά… Για να την βγάλεις καθαρή, δες ψυχολόγο…
8. ΜΑΘΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ!
Η νέα παγκόσμια γλώσσα αυτών που θέλουν το καλό σου είναι τα Γερμανικά. Μάθε Γερμανικά γιατί θα τα χρειαστείς να ακούς και να καταλαβαίνεις τους κατακτητές σου… Αυτοί δεν χρειάζεται να μιλάς για να σε καταλάβουν. Δεν χρειάζεται να τους πεις τις σκέψεις σου. Καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν, γιατί αυτοί φρόντισαν να διαμορφώνουν τη σκέψη σου. Αυτό που σκέπτεσαι τώρα μπόλιασμα στο έκαναν αυτοί…
9. ΑΓΑΠΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!
…ως εαυτόν και λιγάκι παραπάνω… Η Κυβέρνηση τα κάνει όλα για την πατρίδα και για το καλό σου. Βλέπεις το Γιωργάκη, πόσο μαραμένος, πόσο τραγικός δείχνει όταν σου στέλνει διαγγέλματα από το Καστελόριζο, τις Βρυξέλες ή μόλις κατέβει από το κανό του; …και κολάν φόρεσε και ορθοπεταλιές τραβάει, για το καλό σου…
10. ΜΗ ΘΥΜΑΣΑΙ!
Ό,τι έγινε - έγινε… Πάει, πέρασε… Κανείς δεν θυμάται τι έγινε ακριβώς… Τώρα είναι η ώρα του ταμείου και πρέπει να πληρώσεις εσύ!
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
…εγώ μόνο δυο λόγια θα σου πω, βαλτωμένε τα νερά της μικρής γαλαζιοπράσινης λίμνης μας…
Αν δεν μπορείς να πετάξεις, τρέχα!
Αν δεν μπορείς να τρέξεις, περπάτα!
Αν δεν μπορείς να περπατήσεις, μπουσούλα!
Αλλά ό,τι και αν γίνει,
ποτέ μα ποτέ μη σταματήσεις
να προχωράς μπροστά με το κεφάλι ψηλά!!!
(...γραμμένο με βάση ένα αφισσάκι που κυκλοφορησε στο facebook...)
Αρχικά σημασία έχει ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ. Γιατί λένε ότι όποιος ξεχνάει, ξεχνιέται…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι οι αυτοκτονίες πτωχευμένων Ελλήνων αυξάνονται ραγδαία…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι οι ψυχικές παθήσεις των πτωχευμένων Ελλήνων αυξάνονται ραγδαία…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι κάθε ημέρα που περνάει κάποιος από εμάς σταματά να πληρώνει το στεγαστικό του… και με δεδομένο ότι η απόκτηση κύριας κατοικίας στη …Γερμανία εξακολουθεί να είναι ένα ακριβό όνειρο σε λίγο οι Ελληνικές Τράπεζες θα μπορούν να «προσφέρουν» στους Γερμανούς πελάτες τους φτηνό σπίτι στην Ηλιόλουστη Ελλάδα…
ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ποιοι μας κυβερνάνε σήμερα:
Η Έλενα Παναρίτη, βουλευτής Επικρατείας του ΠαΣοΚ δήλωσε στην εφημερίδα Guardian: « That’s because I’m not Greek, I’m American» (…δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι Αμερικανίδα…)
Oι 10 εντολές του Δ.Ν.Τ.
1. ΔΟΥΛΕΥΕ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ!
Αν θες να διαψεύσεις αυτούς που λένε ότι είσαι λαός τεμπέληδων. Να ξανακερδίσεις την εκτίμηση των κατακτητών σου, που άκουσαν τους κυβερνήτες σου να σε λένε κοπρίτη! ΔΟΥΛΕΥΕ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ! Έτσι κι αλλιώς δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις…
2. ΦΑΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ!
Το πάχος σκοτώνει! Χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, λιπίδια… Φάε λιγότερο!
Αν το πεις ΝΗΣΤΕΙΑ, θα δείχνεις και καλός Χριστιανός.
Αν το πεις ΔΙΑΙΤΑ …θα μοιάζεις και με μοντέλο...
3. ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!
Τα καλά κορίτσια «στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν». Σώπα!... Η δημοκρατία σου δίνει ελευθερία λόγου αλλά κάνε κράτει… μη τη σπαταλάς… Αύριο θα χρειαστεί να ευλογείς, να ευγνωμονείς και να χαιρετίζεις ηγέτες και παρατρεχάμενους…ΜΗ ΜΙΛΑΣ! Σώπα και μείνε σπίτι…
4. ΜΗ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ!
Το κάνει η τηλεόραση για εσένα… Το κάνει ο Πρετεντέρης, ο Καψής κι ο …Λιακόπουλος. Το κάνει ο Παπαχελάς κι η Τρέμη τρέμει για σένα…
5. ΝΟΙΩΣΕ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ!
Έξω από την πόρτα σου κυκλοφορούν ήδη εξαθλιωμένοι… Κράτα τη κλειστή και νοιώσε ευτυχής που εσύ είσαι «από μέσα»… Τι; Θες να βγεις κι έξω; Τρελάθηκες; Άλλωστε για πόσο ακόμη θα έχεις σπίτι να μένεις μέσα; Θα σε πουν ένοχο και γι’ αυτό. Θα σου πουν: «Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΕΔΩΣΕ, Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΠΗΡΕ…»
6. ΜΗ ΓΕΛΑΣ!
Το γέλιο διώχνει το φόβο… Κι αν δεν φοβάσαι, «ξεμυαλίζεσαι» κι ύστερα ζητάς δικαιώματα, ελευθερίες, κοινωνική δικαιοσύνη και λαγούς με πετραχήλια ζητάς…
7. ΔΕΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟ!
Δεν έχεις φίλους πια να πεις τον πόνο σου. Δεν πιστεύεις και σε παπάδες και θρησκείες… Οι Τύραννοι γίνονται κόμπος στα λαιμό σου και θηλιά… Για να την βγάλεις καθαρή, δες ψυχολόγο…
8. ΜΑΘΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ!
Η νέα παγκόσμια γλώσσα αυτών που θέλουν το καλό σου είναι τα Γερμανικά. Μάθε Γερμανικά γιατί θα τα χρειαστείς να ακούς και να καταλαβαίνεις τους κατακτητές σου… Αυτοί δεν χρειάζεται να μιλάς για να σε καταλάβουν. Δεν χρειάζεται να τους πεις τις σκέψεις σου. Καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν, γιατί αυτοί φρόντισαν να διαμορφώνουν τη σκέψη σου. Αυτό που σκέπτεσαι τώρα μπόλιασμα στο έκαναν αυτοί…
9. ΑΓΑΠΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!
…ως εαυτόν και λιγάκι παραπάνω… Η Κυβέρνηση τα κάνει όλα για την πατρίδα και για το καλό σου. Βλέπεις το Γιωργάκη, πόσο μαραμένος, πόσο τραγικός δείχνει όταν σου στέλνει διαγγέλματα από το Καστελόριζο, τις Βρυξέλες ή μόλις κατέβει από το κανό του; …και κολάν φόρεσε και ορθοπεταλιές τραβάει, για το καλό σου…
10. ΜΗ ΘΥΜΑΣΑΙ!
Ό,τι έγινε - έγινε… Πάει, πέρασε… Κανείς δεν θυμάται τι έγινε ακριβώς… Τώρα είναι η ώρα του ταμείου και πρέπει να πληρώσεις εσύ!
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
…εγώ μόνο δυο λόγια θα σου πω, βαλτωμένε τα νερά της μικρής γαλαζιοπράσινης λίμνης μας…
Αν δεν μπορείς να πετάξεις, τρέχα!
Αν δεν μπορείς να τρέξεις, περπάτα!
Αν δεν μπορείς να περπατήσεις, μπουσούλα!
Αλλά ό,τι και αν γίνει,
ποτέ μα ποτέ μη σταματήσεις
να προχωράς μπροστά με το κεφάλι ψηλά!!!
(...γραμμένο με βάση ένα αφισσάκι που κυκλοφορησε στο facebook...)
8.9.11
Κερασμένο κρασί...
Μένω σε ένα σπίτι, που το Χειμώνα δεν θα έχει θέρμανση. Τον χειμώνα με το κρύο, θα πηγαίνω αργά το βράδυ για ύπνο ή όταν δεν έχω κάπου να πάω, αναγκαστικά θα γυρίζω και θα χώνομαι στα σκεπάσματα ή θα κάθομαι με το μπουφάν και το σκουφί...
(είναι και η καράφλα, βλέπεις...)
Κι αν κάποτε έλθουν για επίσκεψη φίλοι ή συνάδελφοι θα τους κρατήσω έξω από την πόρτα με τη δικαιολογία ότι «είναι άρρωστο το παιδί…». Όσο θα τους μιλάω στην πόρτα θα πω ότι μόλις φόρεσα το μπουφάν και το σκουφί για να τους μιλήσω…
Στις αρχές κάθε μήνα, δεν απαντάω στο τηλέφωνο σε άγνωστα νούμερα ή όταν με καλούν με απόκρυψη, γιατί σκέπτομαι ότι θα είναι οι εισπρακτικές εταιρίες που θέλουν να μαζέψουν λεφτά για τους πελάτες τους… Δηλαδή για τις τράπεζες…
Μου τηλεφωνούν και στη δουλειά στο σταθερό και τους το κλείνω, γιατί ντρέπομαι να μάθουν οι συνάδελφοι μου, ότι χρωστάω…
Είμαι χωρίς φίλους, γιατί δε μπορώ να καλέσω κάποιον στο σπίτι μου, ή να βγαίνω μαζί τους έξω…
Βγήκα 1-2 φορές στην αρχή αλλά μετά κρύβομαι και θυμώνουν και τους χάνω... Δεν έχω λεφτά…
Άσε που δεν με μπορούν να με βλέπουν "έτσι" που είμαι μέσα στην κατάθλιψη...
Κι ύστερα υπάρχουν και οι φίλοι που επιμένουν να βγούμε και πράγματι θέλουν να με κερνάνε αλλά δεν μπορώ άλλο το κερασμένο κρασί...
Σκέφτομαι ότι αν πάω μαζί τους στην ταβέρνα θα με πάρουν τα κλάματα. Κι αν με πάρουν τα κλάματα στην ταβέρνα το κερασμένο κρασί θα το βγάλω σε δάκρυ...
Τα καλοκαίρια προτιμώ να δουλεύω στην άδειά μου για να κλείνω οικονομικές υποχρεώσεις. Δε γυρίζω ποτέ ξεκούραστος στο γραφείο.
Η προϊσταμένη μου με πατάει στο λαιμό, γιατί ξέρει ότι έχω ανάγκη την δουλειά και με ξεφτιλίζει… Και εγώ τα καταπίνω όλα και σκύβω το κεφάλι για να μη χάσω τη δουλειά μου…
Το χειμώνα πήγα σε ψυχίατρο σε δημόσιο νοσοκομείο… Γιατί δε μπορούσα να καταπιώ ούτε το σάλιο μου…
«Κατάθλιψη», μου είπε…
Θα μου πείτε ότι έτσι έκανα και οικονομία, αφού μόνο λιωμένες τροφές έτρωγα κι αυτές με δυσκολία… Πεινούσα όμως…
Και έχω πεινάσει πολλές φορές στη ζωή μου… αλλά αυτό ήταν διαφορετικό.
Η συμβολική αντίδραση του οργανισμού μου… Δε μπορώ να καταπιώ τίποτα άλλο πια… το σάλιο μου κι αυτό με δυσκολία.
Λέω αλήθεια άραγε;
Είναι κάτι που δε μπορεί να συμβεί;
Σου αρέσει, όπως ζω;
Θέλεις να ζεις, όπως εγώ;
Με λυπάσαι;
Ζεις κι εσύ έτσι;
Πιστεύεις ότι σε λίγο καιρό δε θα ζεις κι εσύ έτσι;…
Πιστεύεις ότι έχουμε διαφορές;
Σου είπαν τα λαμόγια ότι «έχω λεφτά» και το παίζω αγανακτισμένος;
Τα πίστεψες;
Έχουμε μια διαφορά, ναι! Πεινούσα αλλά δεν κλαιγόμουν!
Αυτή είναι η διαφορά μας! Όταν δεν κλαιγόμουν, μάθαινα να αντέχω, να επιβιώνω στα δύσκολα με τον αγώνα για έναν άλλο κόσμο…
Εσύ;
Μπορείς να πεινάσεις; Να κρυώσεις; Να απομονωθείς; Να αγωνιστείς για την ελπίδα;
...για το παιδί σου;
Γιατί δεν κάνεις κάτι γι’ αυτό;
Γιατί δεν αντιδράς, τώρα;
Τότε δε θα μπορείς, ίσως…
Θα λιποθυμάς από την πείνα… από την κούραση…
Θα φοβάσαι…
Θέλεις να ζεις έτσι;
Όχι;
Νομίζω ότι άκουσα να λες «ΟΧΙ!»
Έχω ανάγκη να πιστεύω πως σε άκουσα να λες «ΟΧΙ!»
Με καταλαβαίνεις;...
(είναι και η καράφλα, βλέπεις...)
Κι αν κάποτε έλθουν για επίσκεψη φίλοι ή συνάδελφοι θα τους κρατήσω έξω από την πόρτα με τη δικαιολογία ότι «είναι άρρωστο το παιδί…». Όσο θα τους μιλάω στην πόρτα θα πω ότι μόλις φόρεσα το μπουφάν και το σκουφί για να τους μιλήσω…
Στις αρχές κάθε μήνα, δεν απαντάω στο τηλέφωνο σε άγνωστα νούμερα ή όταν με καλούν με απόκρυψη, γιατί σκέπτομαι ότι θα είναι οι εισπρακτικές εταιρίες που θέλουν να μαζέψουν λεφτά για τους πελάτες τους… Δηλαδή για τις τράπεζες…
Μου τηλεφωνούν και στη δουλειά στο σταθερό και τους το κλείνω, γιατί ντρέπομαι να μάθουν οι συνάδελφοι μου, ότι χρωστάω…
Είμαι χωρίς φίλους, γιατί δε μπορώ να καλέσω κάποιον στο σπίτι μου, ή να βγαίνω μαζί τους έξω…
Βγήκα 1-2 φορές στην αρχή αλλά μετά κρύβομαι και θυμώνουν και τους χάνω... Δεν έχω λεφτά…
Άσε που δεν με μπορούν να με βλέπουν "έτσι" που είμαι μέσα στην κατάθλιψη...
Κι ύστερα υπάρχουν και οι φίλοι που επιμένουν να βγούμε και πράγματι θέλουν να με κερνάνε αλλά δεν μπορώ άλλο το κερασμένο κρασί...
Σκέφτομαι ότι αν πάω μαζί τους στην ταβέρνα θα με πάρουν τα κλάματα. Κι αν με πάρουν τα κλάματα στην ταβέρνα το κερασμένο κρασί θα το βγάλω σε δάκρυ...
Τα καλοκαίρια προτιμώ να δουλεύω στην άδειά μου για να κλείνω οικονομικές υποχρεώσεις. Δε γυρίζω ποτέ ξεκούραστος στο γραφείο.
Η προϊσταμένη μου με πατάει στο λαιμό, γιατί ξέρει ότι έχω ανάγκη την δουλειά και με ξεφτιλίζει… Και εγώ τα καταπίνω όλα και σκύβω το κεφάλι για να μη χάσω τη δουλειά μου…
Το χειμώνα πήγα σε ψυχίατρο σε δημόσιο νοσοκομείο… Γιατί δε μπορούσα να καταπιώ ούτε το σάλιο μου…
«Κατάθλιψη», μου είπε…
Θα μου πείτε ότι έτσι έκανα και οικονομία, αφού μόνο λιωμένες τροφές έτρωγα κι αυτές με δυσκολία… Πεινούσα όμως…
Και έχω πεινάσει πολλές φορές στη ζωή μου… αλλά αυτό ήταν διαφορετικό.
Η συμβολική αντίδραση του οργανισμού μου… Δε μπορώ να καταπιώ τίποτα άλλο πια… το σάλιο μου κι αυτό με δυσκολία.
Λέω αλήθεια άραγε;
Είναι κάτι που δε μπορεί να συμβεί;
Σου αρέσει, όπως ζω;
Θέλεις να ζεις, όπως εγώ;
Με λυπάσαι;
Ζεις κι εσύ έτσι;
Πιστεύεις ότι σε λίγο καιρό δε θα ζεις κι εσύ έτσι;…
Πιστεύεις ότι έχουμε διαφορές;
Σου είπαν τα λαμόγια ότι «έχω λεφτά» και το παίζω αγανακτισμένος;
Τα πίστεψες;
Έχουμε μια διαφορά, ναι! Πεινούσα αλλά δεν κλαιγόμουν!
Αυτή είναι η διαφορά μας! Όταν δεν κλαιγόμουν, μάθαινα να αντέχω, να επιβιώνω στα δύσκολα με τον αγώνα για έναν άλλο κόσμο…
Εσύ;
Μπορείς να πεινάσεις; Να κρυώσεις; Να απομονωθείς; Να αγωνιστείς για την ελπίδα;
...για το παιδί σου;
Γιατί δεν κάνεις κάτι γι’ αυτό;
Γιατί δεν αντιδράς, τώρα;
Τότε δε θα μπορείς, ίσως…
Θα λιποθυμάς από την πείνα… από την κούραση…
Θα φοβάσαι…
Θέλεις να ζεις έτσι;
Όχι;
Νομίζω ότι άκουσα να λες «ΟΧΙ!»
Έχω ανάγκη να πιστεύω πως σε άκουσα να λες «ΟΧΙ!»
Με καταλαβαίνεις;...
25.8.11
Καλοκαιρινά θαλασσινά ταξίδια (βάλε ένα άλλο θέμα, κυρία!...)
1) Κυρία, πέρσι μου ζητήσατε να σας γράψω μια έκθεση για την πιο όμορφη ημέρα των καλοκαιρινών διακοπών… Φοβάμαι ότι θα το ξαναβάλετε αυτό το θέμα κι εφέτος το Σεπτέμβρη…
Δεν μπορώ να γράψω κυρία… Και πέρσι δεν έγραψα. Είπα ψέματα ότι πόναγε η κοιλιά μου κι ύστερα το ξέχασες, που μου είχες πει να τη γράψω σπίτι και να στη φέρω…
Δεν πήγαμε διακοπές, κυρία… δεν υπάρχουν διακοπές για μας, είπε ο πατέρας… εκτός -λέει-και κερδίσει το λαχείο… αλλά ποτέ δεν το κερδίζει, κυρία…
Το ξέρω ότι μέσα σου είσαι λυπημένη, κυρία, που έχεις εμένα μαθητή και όχι τα παιδιά κάποιων άλλων… που θα μπορούσαν να σου γράψουν μια πολύ ωραία έκθεση για ταξίδια στα νησιά και για βόλτες με το σκάφος σε μαγευτικά ακρογιάλια… Θα θελες να χες μαθητές από σπίτια που πηγαίνουν διακοπές τα παιδιά τους… αχ βρε πατέρα…
2) Μια μέρα μετά το Δεκαπενταύγουστο προσπάθησα να ...ξεπεράσω το φόβο μου. Να προετοιμάσω μια έκθεση «για την όμορφη θάλασσα, που πήγαμε διακοπές το Καλοκαίρι…» και να μαι έτοιμος για το Σεπτέμβρη. Είπα να γράψω όπως φαντάζομαι τη θάλασσα, μα ακόμη δεν την μπόρεσα κυρία…
Εγώ το μόνο που ξέρω για θάλασσα είναι όσα ακούω από τον πατέρα μου: Ο πατέρας μου λέει ότι «τα έχουν κάνει θάλασσα, για να κολυμπάνε σε πελάγη πλούτου εκείνοι… για να πνιγόμαστε βυθισμένοι στο βυθό εμείς…»
Κι εγώ θέλω να σου πω κυρία ότι γύρω μου όλοι τα έχουν κάνει θάλασσα:
Ο μικρός μου αδερφός έφαγε πολλά σύκα, πονάει η κοιλία του και κλαίει
O μπαμπάς μου συνεχίζει να ουρλιάζει στη μαμά μου, γιατί η αδερφή μου είπε ότι είναι έγκυος.
Αλήθεια σου λέω, δεν μπορώ να σκεφτώ να γράψω.
3) Μια γιαγιά είπε στην τηλεόραση μια μέρα ότι τα σκάφη που έχουν πανιά τα χρησιμοποιούν για να διαπραγματεύονται με τους ανέμους για να μπορέσουν να διασχίσουν τον ωκεανό.
Και ότι μερικές φορές όταν δεν υπάρχει αέρας οι ναυτικοί σφυρίζουν και τον καλούν. Ο μικρός αδερφός μου είπε ότι θα ήταν καλύτερα, θα διέσχιζαν πιο γρήγορα τον ωκεανό τα ιστιοφόρα, αν οι ναυτικοί είχαν φάει φασόλια…
Εγώ δεν ξέρω από θάλασσα, κυρία…
4) Να σου πω μια σκέψη, που έκανα πριν πιω το γάλα μου; Εάν περιβάλλεστε από θάλασσα είστε ένα νησί. Εάν δεν έχετε θάλασσα γύρω σας, τότε έχετε ακράτεια, μα πάει αυτό σε έκθεση;
5) Στη θάλασσα ζουν οι γοργόνες. Συμπαθώ τις γοργόνες. Είναι όμορφες και μου αρέσουν οι λαμπερές ουρές τους. Όμως με τρώει η περιέργεια: πώς στο καλό οι γοργόνες μένουν έγκυες;
6) Όταν πήγα κάποτε στη θάλασσα ήταν πολύ κρύα κι έκανε τον "……" μου πολύ μικρό. Και ντρεπόμουν. Δεν μ’ αρέσει η θάλασσα, κυρία… Μη μου ξαναβάλεις έκθεση για τα όμορφα καλοκαιρινά ταξίδια μας.
Κυρία, μια συμμαθήτριά μου πήρε απαλλαγή από το μάθημα της γυμναστικής… Τι χαζή!...
Εγώ σε παρακαλώ, δώσε μου απαλλαγή από την έκθεση κυρία, δεν μπορώ να σου γράφω ψέματα, για τα όμορφα πράγματα που ζούμε, ούτε τα όνειρά μου θέλω να σου γράφω, γιατί κλαίω…
Ούτε το θυμό μου γι’ αυτά θέλω να σου γράψω, γιατί ο πατέρας μου μου είπε ότι θα με διώξεις απ’ το σχολείο, αν στα πω…
ΥΓ. Παρ’ ολίγο να το ξεχάσω, μ’ αρέσει, μ’ αρέσει το χρώμα της. Είναι μπλε. Είναι σαν τη σημαία που δε θα μου δώσετε ποτέ… και σαν τα μάτια σου είναι, που είναι όμορφα. Σ’ αγαπώ κυρία, (κι ας) (που) μου θυμίζεις τη θάλασσα…
Δεν μπορώ να γράψω κυρία… Και πέρσι δεν έγραψα. Είπα ψέματα ότι πόναγε η κοιλιά μου κι ύστερα το ξέχασες, που μου είχες πει να τη γράψω σπίτι και να στη φέρω…
Δεν πήγαμε διακοπές, κυρία… δεν υπάρχουν διακοπές για μας, είπε ο πατέρας… εκτός -λέει-και κερδίσει το λαχείο… αλλά ποτέ δεν το κερδίζει, κυρία…
Το ξέρω ότι μέσα σου είσαι λυπημένη, κυρία, που έχεις εμένα μαθητή και όχι τα παιδιά κάποιων άλλων… που θα μπορούσαν να σου γράψουν μια πολύ ωραία έκθεση για ταξίδια στα νησιά και για βόλτες με το σκάφος σε μαγευτικά ακρογιάλια… Θα θελες να χες μαθητές από σπίτια που πηγαίνουν διακοπές τα παιδιά τους… αχ βρε πατέρα…
2) Μια μέρα μετά το Δεκαπενταύγουστο προσπάθησα να ...ξεπεράσω το φόβο μου. Να προετοιμάσω μια έκθεση «για την όμορφη θάλασσα, που πήγαμε διακοπές το Καλοκαίρι…» και να μαι έτοιμος για το Σεπτέμβρη. Είπα να γράψω όπως φαντάζομαι τη θάλασσα, μα ακόμη δεν την μπόρεσα κυρία…
Εγώ το μόνο που ξέρω για θάλασσα είναι όσα ακούω από τον πατέρα μου: Ο πατέρας μου λέει ότι «τα έχουν κάνει θάλασσα, για να κολυμπάνε σε πελάγη πλούτου εκείνοι… για να πνιγόμαστε βυθισμένοι στο βυθό εμείς…»
Κι εγώ θέλω να σου πω κυρία ότι γύρω μου όλοι τα έχουν κάνει θάλασσα:
Ο μικρός μου αδερφός έφαγε πολλά σύκα, πονάει η κοιλία του και κλαίει
O μπαμπάς μου συνεχίζει να ουρλιάζει στη μαμά μου, γιατί η αδερφή μου είπε ότι είναι έγκυος.
Αλήθεια σου λέω, δεν μπορώ να σκεφτώ να γράψω.
3) Μια γιαγιά είπε στην τηλεόραση μια μέρα ότι τα σκάφη που έχουν πανιά τα χρησιμοποιούν για να διαπραγματεύονται με τους ανέμους για να μπορέσουν να διασχίσουν τον ωκεανό.
Και ότι μερικές φορές όταν δεν υπάρχει αέρας οι ναυτικοί σφυρίζουν και τον καλούν. Ο μικρός αδερφός μου είπε ότι θα ήταν καλύτερα, θα διέσχιζαν πιο γρήγορα τον ωκεανό τα ιστιοφόρα, αν οι ναυτικοί είχαν φάει φασόλια…
Εγώ δεν ξέρω από θάλασσα, κυρία…
4) Να σου πω μια σκέψη, που έκανα πριν πιω το γάλα μου; Εάν περιβάλλεστε από θάλασσα είστε ένα νησί. Εάν δεν έχετε θάλασσα γύρω σας, τότε έχετε ακράτεια, μα πάει αυτό σε έκθεση;
5) Στη θάλασσα ζουν οι γοργόνες. Συμπαθώ τις γοργόνες. Είναι όμορφες και μου αρέσουν οι λαμπερές ουρές τους. Όμως με τρώει η περιέργεια: πώς στο καλό οι γοργόνες μένουν έγκυες;
6) Όταν πήγα κάποτε στη θάλασσα ήταν πολύ κρύα κι έκανε τον "……" μου πολύ μικρό. Και ντρεπόμουν. Δεν μ’ αρέσει η θάλασσα, κυρία… Μη μου ξαναβάλεις έκθεση για τα όμορφα καλοκαιρινά ταξίδια μας.
Κυρία, μια συμμαθήτριά μου πήρε απαλλαγή από το μάθημα της γυμναστικής… Τι χαζή!...
Εγώ σε παρακαλώ, δώσε μου απαλλαγή από την έκθεση κυρία, δεν μπορώ να σου γράφω ψέματα, για τα όμορφα πράγματα που ζούμε, ούτε τα όνειρά μου θέλω να σου γράφω, γιατί κλαίω…
Ούτε το θυμό μου γι’ αυτά θέλω να σου γράψω, γιατί ο πατέρας μου μου είπε ότι θα με διώξεις απ’ το σχολείο, αν στα πω…
ΥΓ. Παρ’ ολίγο να το ξεχάσω, μ’ αρέσει, μ’ αρέσει το χρώμα της. Είναι μπλε. Είναι σαν τη σημαία που δε θα μου δώσετε ποτέ… και σαν τα μάτια σου είναι, που είναι όμορφα. Σ’ αγαπώ κυρία, (κι ας) (που) μου θυμίζεις τη θάλασσα…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)