Ηθελα να γράψω μέρες τώρα... (4ο γράμμα απ' τον Τηλέμαχο)

Τούτος ο χώρος είναι πάντα ανοιχτός για ένα ξεχωριστό φίλο.
Σας μεταφέρω το κείμενό του Τηλέμαχου(και με μια φωτογραφία του)

Ήθελα να γράψω μέρες τώρα.

Έπρεπε όμως να διαβάσω και να ακούσω ανθρώπους που έχουν κάποιες γνώσεις.

Αν δεν ήταν χειμώνας θα έβγαινα από τα ρούχα μου αλλά κρυώνω.

Θέλουν να λύσουν το ασφαλιστικό με ΝΕΚΡΟΥΣ. Είναι μακάβριο αλλά αυτός είναι ο στόχος!

…και η δικαιολογία ότι μας πιέζει η ευρωπαϊκή ένωση…

Παναθεμά τη για ευρωπαϊκή ένωση. Έχομε όλα τα κακά της: χαμηλές συντάξεις, ανεργία, μαύρη εργασία, μεγάλες τιμές στα τρόφιμα, μεγάλες αυξήσεις σε καύσιμα και ειδικά θέρμανσης κι έρχεται αύξηση του Φ.Π.Α. (που ευνοεί τους μεγαλοβιομήχανους και το κράτος).

Αλλά δεν μας λένε ποιοι ή ποιος θα πάρει την ευθύνη για τα χρήματα που φαγώθηκαν από τα ταμεία του ΝΑΤ, του ΙΚΑ κ.τ.λ.

Έχουν κάνη τους νέους να νομίζουν ότι εργάζονται για τους γέροντες…

Δεν είναι όμως έτσι. Αυτοί οι γέροντες, έχουν πληρώσει όταν ήταν στην παραγωγή αλλά αυτά τα χρήματα δόθηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις σε μεγαλοβιομήχανους για να κάνουν «επενδύσεις» -τι λέτε ρε μάγκες;

Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να τα δώσουν, ξέροντας ότι θα φαγωθούν;

Και τώρα ήλθε η ώρα να στήσουν στον τοίχο την νεολαία αλλά και τους γέροντες των 600 ευρώ για να λύσουν τα οικονομικά της χώρας...

Είχα μεγάλες επιφυλάξεις πάντα για την ευρωπαϊκή ένωση με τον τρόπο που ενεργούσαν στης Βρυξέλες.

Εγώ ξέρω ότι για να γίνει μια τέτοια ένωση θα έπρεπε να ξεκινήσουν με νόμους ενιαίους για όλους τους ευρωπαίους πολίτες, έναν στρατό, με ένα σύνταγμα, ένα σύμβολο «σημαία», με μια εργατική νομοθεσία, ακόμα και με μια γλώσσα. Εν ανάγκη, με έναν πρόεδρο.

Και τώρα τι έχομε;

ΚΑΡΤΕΛ, παντού μα παντού: στο ψωμί, στο κρέας, στο γάλα, στα καύσιμα, στα ναρκωτικά και μην μου πει κανείς ότι ο βοσκός στα Ζωνιανά ήξερε να πάει στην Ολλανδία να κλείνει δουλειές, χωρίς να έχει κάποιους σε υψηλά κλιμάκια…

Εξάλλου τους πλησίαζαν και τους έλεγαν: «ρε βλάκες, κλέβετε δέκα γίδια και τρώτε δέκα χρόνια φυλακή, γιατί δεν βάζετε χασίς να κονομάτε; δεν βλέπετε τι γίνεται; όλοι στην Ελλάδα κλέβουν και όλοι βολεύονται. Κάντε το κι εμείς θα σας καλύψομε!

[Γιατί η απλή λογική λέει ότι για να καλλιεργούνται 50.000 δένδρα θέλουν τουλάχιστον 300 με 400 άτομα κάθε μέρα για να κάνουν την γεωργική εργασία του χασισιού]

…έτσι ξεκίνησε η Κολομβία της Ευρώπης.

Τώρα που σας γράφω έγινε μια ληστεία στην περιοχή Αγίας Βαρβάρας σε μια χρηματαποστολή με Καλάζνικοφ… και αυτοί μας λένε ότι η Κρήτη είναι γεμάτη από ειδικά σώματα ασφάλειας…

…τρίχες λέω εγώ.

Το παιγνίδι παιζόταν ως εξής:

Είχε κάποιος ένα κακοτράχαλο μέρος σε κάποιο χωριό και ειδικά στην περιοχή του Ψηλορείτη, το ενοικίαζαν για βοσκοτόπι και το φύτευαν χασίσι. Αν το έβλεπες σου έλεγαν ΣΩΠΑ και εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Και κάθε τέλος της σεζόν σου έδιναν 10.000 ευρώ ή 20.000, αναλόγως με το μέγεθος της παραγωγής.

Έτσι μπήκαν στο κόλπο ακόμα και οι γριές…

Έτσι επικράτησε το άβατο και η ομερτά. Κι αυτό γίνεται σε όλη την Κολομβία, την Ελλάδα και παντού…

Αν λοιπόν ακούει κάθε μέρα ο κάθε φτωχός ότι κλέβουν δισεκατομμύρια οι κυβερνώντες και η χώρα ζει σε μια αβεβαιότητα… ότι σε λίγο καιρό δεν θα έχουν χρήματα να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις… σου λέει:

«κάτσε να στρώσω για να κοιμηθώ…»

Έτσι νομίζοντας ότι έστρωναν καλά για να κοιμηθούν, άρχισαν την παρανομία και η παρανομία είναι παντού…

Και να γιατί είμαστε και στον τζόγο η τρίτη χώρα στον κόσμο!!!

Όλα αυτά ανθούν όπου υπάρχει απογοήτευση, φτώχεια, ανεργία, αναξιοκρατία…

Βλέπετε ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ:

διεφθαρμένοι ηγέτες,

διεφθαρμένος λαός,

Ας λέμε λοιπόν με το όνομα τους τα πράγματα, ο κύριος Σεγροπουλος η Σεργιανοπουλος δεν ξέρω πως τον λένε τον ηθοποιό, με 34 γραμμάρια κοκαΐνη, πάνε να τον βγάλουν χρήστη…

Και δεν λέω για τον άνθρωπο -που λένε ότι όντως είναι άρρωστος- αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά:

υπάρχουν στην φυλακή φτωχοδιάβολοι με ένα γραμμάριο χασίς ή ηρωίνη…

Αυτά βλέπει ο κοσμάκης και τρελαίνεται.

Ας κάνουν κάτι για αυτά τα άρρωστα άτομα όχι να τα έχουν φυλακή και όσοι έχουν χρήματα να είναι έξω.

Που είναι το κράτος να κάνει μαθήματα για τα ναρκωτικά στα σχολεία; για το σεξ, για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη; που είναι τα κέντρα αποκατάστασης αυτών των ατόμων;

Να γιατί ο βοσκός τρελαίνεται και θα γίνει φονιάς, χασισοκαλλιεργητής, για να έχει χρήματα να βάλει τον Μαρκογιαννάκη ή τον Κούγια δικηγόρο ή και να πληρώσει διεφθαρμένους δικαστές…

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ είμαι κατά όλων αυτών αλλά αν διαβάζεις τι γίνεται στα ψηλά κυβερνητικά στρώματα, σε αναγκάζουν να πρέπει να διαλέξεις πλευρά με ποιους θα πας:

ή με αυτούς

ή θα τους πετάς γκαζάκια…

Έτσι δυστυχώς έχουν καταντήσει όλο τον πλανήτη.

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥΣ ΠΑΝΤΩΣ...

Απορίες...απορίες...απορίες...απορίες...

1. Ποιας ιατρικής ειδικότητας ΟΛΟΙ οι γιατροί στον Πύργο δεν έχουν σύμβαση με το δημόσιο και πρέπει οι δημόσιοι υπάλληλοι να πηγαίνουν στην Αμαλιάδα;
2. Πώς λέγεται ένα αγριογούρουνο όταν είναι ήρεμο;
3. Σε τι τεστ επιδεξιότητας υποβάλλεται ο κώλος ώστε να αποκτήσει τελικά δικαίωμα στο μεταξωτό βρακί;
4. Και φυσικά το μεγαλύτερο ερώτημα της αιωνιότητας που ταλαιπωρεί γενιές
   και γενιές: «Αν η γυναίκα ήταν καλό πράγμα δεν θα είχε και ο Θεός μια»;
5. Μερικά λιοντάρια, “ζευγαρώνουν” 50 φορές την ημέρα. Ο οργασμός στα γουρούνια διαρκεί 30 λεπτά. Καταλήξατε τι απ’ τα δυο θα διαλέγατε να είσαστε;
6. Tα ποντίκια πολλαπλασιάζονται τόσο γρήγορα ώστε σε 18 μήνες δυο ποντίκια μπορούν να δώσουν πάνω από ένα εκατομμύριο απογόνους. Αν κωλύσατε στα παραπάνω δίλημμα βλέπετε ότι υπάρχει και …τρίτος δρόμος;
7. Ο μέσος άνθρωπος βλέπει 1460 όνειρα τον χρόνο. Πόσα απ’ αυτά είναι «θερινής νυκτός;»
8. Κι επειδή σας δυσκόλεψα να σας δώσω κι ένα απαντημένο ερώτημα: Ξέρετε γιατί οι μύγες, οι πεταλούδες και οι μέλισσες για να δοκιμάσουν το φαγητό τους περπατούν πάνω του; Γιατί έχουν το αισθητήριο της γεύσης στα...πόδια.
9. Οι γιατροί που ανέφερα στο πρώτο ερώτημα μπορεί να έχουν…την καρδιά στο στομάχι; (Λέτε τότε ο υπέρηχος να χρεώνεται ως «δυο οργάνων»;)
10. Τι γεύση έχουν τα λυσσακά;
11. Λέτε να ξέρουν οι παραπάνω κύριοι γιατί έχουν φάει τα λυσσακά τους;
    

ΠΥΡΓΟΣ: Rock live για το "χαμόγελο του παιδιού"

(Συγχαρητήρια στον Αντώνη τον Αντωνόπουλο και στην "παρέα" του -ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ- ΚΑΙ
γιατί συνεχίζει κάθε χρόνο αυτή την προσφορά
ΚΑΙ
γιατί θα αλώσουν για άλλη μιια νύχτα ένα "σκυλάδικο" της πόλης με τις μουσικές τους

ΚΑΙ

ελπίζω να οργανώσουν συναυλίες και για άλλα "καυτά και καμμένα ... του τόπου"

8 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΙΜΑ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ

Κοινή συγκέντρωση φορέων στο Σύνταγμα το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, στις 13.00

Η μέρα αυτή συμπίπτει με την Συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή στο Μπαλί της Ινδονησίας (3-14 Δεκεμβρίου). Στην συνάντηση αυτή θα κριθεί το μέλλον του Πρωτοκόλλου του Κιότο και το κατά πόσον η ανθρωπότητα θα λάβει τα αναγκαία μέτρα
για την δραστική μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ή θα συνεχίσει να λειτουργεί με τις συνήθεις καταστροφικές πρακτικές.

Στην προσπάθεια να αλλάξουν οι πολιτικές για την κλιματική αλλαγή και στο πλαίσιο της εκστρατείας του «Δράση για το κλίμα»

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ THN ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΑΕΡΙΩΝ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ ΚΑΤΑ 60% ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2050.

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ.

Ο ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, Ο ΘΗΒΑΙΟΣ ΚΑΙ... Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ

Η συνέντευξη του Πασχαλίδη που ακολουθεί, δόθηκε πριν την συναυλία της περασμένης Τετάρτης στην κόρη μου και σε άλλα ΖΙΖΑΝΙΑ
στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά και νέους που άρχισε επίσημα ήδη χθες στον Πύργο...

Ζ: Είναι η πρώτη σας φορά στο φεστιβάλ;

Μ.Π.: Έχω έλθει στο 1^ο και στο 4^ο (νομίζω…). Την πρώτη φορά ήμουν μόνος και την επόμενη με τον Βασίλη Καζούλη και τον Βαγγέλη Γερμανό και είχαμε τραγουδήσει στο θέατρο «Απόλλων».

Ζ: Ποια είναι η γνώμη σας για το φεστιβάλ;

Μ.Π.: Είναι ένα φεστιβάλ το οποίο έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπάρχει στην Ελλάδα. Ενώ σε όλο τον κόσμο υπάρχουν τέτοιου είδους φεστιβάλ, στην Ελλάδα αυτό έλειπε. Το φεστιβάλ Ολυμπίας όχι μόνο το καλύπτει αλλά το καλύπτει ωραία. Άλλωστε τώρα είναι 10 χρόνων δηλαδή πάει Πέμπτη Δημοτικού (γέλια!) άρα είναι ακόμη σε πολύ καλή κατάσταση κι έχει χρόνια μπροστά του!

Ζ: Παρακολουθείτε Ελληνικό κινηματογράφο; Τι ταινίες προτιμάτε;

Μ.Π.: Είμαι κινηματοφάγος όπως και βιβλιοφάγος. Παρακολουθώ ταινίες από περιέργεια. Βλέπω και ταινίες που αγαπώ χωρίς να υπάρχει ένα είδος ταινιών που προτιμώ. Αγαπώ το καλό cinema όπως το προσδιορίζω εγώ και όχι όπως προσδιορίζεται. Δεν ακούω τις κριτικές, ακούω το ένστικτό μου και τους φίλους μου.

(παρεμβάλλεται συζήτηση μ’ έναν περαστικό φίλο που του φέρνει τσιγάρα. «Ευχαριστώ πολύ. Αυτό βέβαια είναι stucas, εγώ είπα σκληρό αλλά να ‘σαι καλά, ευχαριστώ πάρα πολύ. Ο Κωνσταντόπουλος είναι τώρα… δεν ξέρει απ’ αυτά!»)

Ζ: Ας έλθουμε τώρα στη ζωή σας και την πορεία σας. Ποια είναι η σχέση σας με το κοινό;

Μ.Π.: Η σχέση μου με το κοινό είναι ερωτικής φύσεως! Δηλαδή το γουστάρω πολύ, το θέλω, θέλω να με θέλει… Άμα ξενερώνω τσαντίζομαι, ζηλεύω. Έχω τέτοια σχέση… Γενικά θεωρώ πως, όπως έλεγε ο Σαίξπηρ για το θεατρικό έργο, πως χρειάζεται τρεις: έναν να το γράψει, έναν να το υποδυθεί κι έναν να το δει, έτσι και το τραγούδι χρειάζεται μια τριπλή ιδιότητα: έναν να το γράψει, έναν να το πει κι έναν να το ακούσει. Τα «τραγούδια» που παίζουμε σπίτι μας δεν είναι τραγούδια. Τραγούδια γίνονται όταν τα παίζουμε στον κόσμο. Το σημαντικό δεν είναι η απήχηση αλλά η αλληλεπίδραση. Βλέπεις τι σου επιστρέφει. Όταν δηλαδή βλέπεις τα μάτια των ανθρώπων που ακούν τα τραγούδια σου, τι εισπράττεις απ’ αυτό. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει τραγούδι. Δηλαδή όποιος λέει ότι κάνει «τέχνη για την τέχνη» λέει απλά βλακείες. Όταν κανείς κάνει τέχνη για το σπίτι του, αυτό δεν είναι τέχνη. Το τραγούδι χρειάζεται τρεις…

Ζ: Αν μπορούσατε να κάνατε μια συνεργασία με οποιοδήποτε καλλιτέχνη, εν ζωή ή μη, ποιόν θα επιλέγατε;

Μ.Π.: Ωχχχχ… Άσε με γιατρέ μου (γέλια). Ξέρω γω; Ο πρώτος που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Μάνος Λοϊζος. Αλλά μπορώ να σου απαριθμήσω άλλους 500!

Ζ: Όσον αφορά τα συναισθήματα που είπατε πριν, ότι δηλαδή πολλές φορές μπορεί ακόμα και να ξενερώσετε στη σκηνή… θα τολμούσατε να τα βγάλετε την ώρα που είστε επάνω στη σκηνή;

Μ.Π.: Τα βγάζω… Δηλαδή είμαι κανονικός άνθρωπος! Δεν είμαι μόνο μια εικόνα. Δεν είμαι “talking head”, ομιλούσα κεφαλή. Όταν πάει κάτι καλά το καταλαβαίνω, όταν πάλι κάτι πάει στραβά προσπαθώ να το διορθώσω. Αν δεν διορθώνεται θέλω να σπάσω την κιθάρα μου. Μια συναυλία είναι ένα ζωντανό πράγμα.

Ζ: Αναφερθήκατε και στο Σάκη Ρουβά…

Μ.Π.: Είναι εξαιρετικός σ’ αυτό που κάνει, εξαιρετικός χορευτής, performer αλλά δεν κάνουμε το ίδιο πράγμα. Χορευτής… τι άλλο είναι; Δεν γράφει τραγούδια, δεν είναι τραγουδοποιός. Δεν μ’ αρέσουν τα τραγούδια που λέει, δεν τα προτιμώ. Αλλά είναι μια αξία που κάποιους τους εκφράζει. Και επίσης το ότι ο άνθρωπος αυτός είναι 15 χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά, σημαίνει ότι τουλάχιστον έχει καταναλώσει πολύ ιδρώτα για να φτάσει μέχρι εδώ. Κι εγώ αυτό το σέβομαι. Ανεξάρτητα απ’ το αν αγαπώ αυτή τη μουσική ή όχι.

Ζ: Πότε ξεκινήσατε να γράφετε τραγούδια; Τι σας εμπνέει για να γράφετε;

Μ.Π.: Ξεκίνησα να γράφω τραγούδια όταν ήμουν 13-14 χρονών για να κάνω φιγούρα στα κορίτσια (γέλια Τασούλας!!!) και τώρα που είμαι 38 γράφω ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

[Σχόλιο Ζιζανίου: Και τα καταφέρνετε πολύ καλά μπορούμε να πούμε]. Ζ: Δηλαδή δεν το βλέπετε σαν ένα μέσο έκφρασης;

Μ.Π.: Αυτά είναι μεγάλα λόγια! Εγώ γράφω τραγούδια. Δεν ξέρω τι λέτε.

Ζ: Τι είναι αυτό που σας παρακινεί να γράφετε τραγούδια;

Μ.Π.: Θα σου πω τι με παρακινεί… Συνήθως με παρακινεί το ότι θέλω να γλυτώσω λεφτά από τον ψυχαναλυτή μου.

Ζ: Δηλαδή αποτελεί έκφραση ψυχής;

Μ.Π.: Αυτό που θέλω να πω εγώ είναι ότι γράφω τραγούδια κυρίως γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει ένα δαίμονα που τον κυνηγάει. Τον οποίο έχει είτε στο μυαλό είτε στο στομάχι του. Κι αυτόν τον δαίμονα πρέπει να τον ξορκίζεις μ’ έναν τρόπο. Από εκεί και πέρα σαφώς είμαστε άνθρωποι οι οποίοι παίρνοντας μια κιθάρα θέλουμε να απευθυνθούμε στους έρωτές μας, στη μαμά μας, στους φίλους μας, στον κόσμο που δεν μας ξέρει, οπότε δεν είναι πάντα τόσο μεγάλο αυτό… να μιλήσω για την ψυχή μου δηλαδή…για την ψυχή μου μιλάω στους φίλους… Αυτό είναι κάτι άλλο! Ψυχή έχουν όλοι. Χρειάζεται όμως μια δομή, μια σκέψη, χρειάζεται πολύς ιδρώτας και πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια.

Χρειάζεται και πολύ μεγάλο θάρρος όταν γράφεις μια βλακεία να το καταλάβεις και να μην την εκδόσεις. Μπορεί ο καθένας να θέλει να καταθέσει την ψυχή του στο χαρτί. Αλλά δεν φτάνει αυτό! Χρειάζεται και μια επάρκεια και μια επίγνωση, χρειάζονται 1000 πράγματα! Αν δεν το εκδώσω μπορώ να γράψω ότι μου κατέβει. Εγώ μιλώ για τα τραγούδια που μαθαίνετε εσείς. Τα τραγούδια αυτά χρειάζονται να έχουν μια επάρκεια εκτός από την ψυχή μου. Η ψυχή, ξέρεις, συνδέεται άμεσα με τον εγωισμό. Εγώ λέω ακριβώς το αντίθετο, ότι χρειάζεται να έχεις το θάρρος όταν γράφεις κάτι να μην το αντιμετωπίζεις σαν δικό σου. Αλλά να το αντιμετωπίζεις σαν ξένο. Και να λες: Ωραία…: Είναι καλό; Αν δεν είναι καλό πέτα το. Δεν μπα να έχει την ψυχή σου μέσα…

Ζ: Ετοιμάζετε κάποια καινούργια δουλειά;

Μ.Π.: Ετοιμάζω έναν δίσκο ο οποίος θα κυκλοφορήσει σε 15 ημέρες. Λέγεται «ψωμί κι εφημερίδα», θα τον ακούσετε πολύ σύντομα κι ελπίζω να τον αγαπήσετε όπως και τους προηγούμενους.

Ζ: Ένας δίσκος που σας έχει σημαδέψει;

Μ.Π.: Δεν υπάρχει ένας δίσκος που να με έχει σημαδέψει. Τρώω κωλύματα κατά καιρούς με δίσκους που κρατάνε ‘κανα δυο χρόνια. Ας πούμε πριν από 6 χρόνια είχα φάει κώλυμα με το δίσκο της Dido. Πριν από 4 χρόνια με το “the rising” του Springsting. Αλλά δεν υπάρχει ένας δίσκος που να με έχει σημαδέψει.

Ζ: Αυτή την περίοδο έχετε “φάει κόλλημα” με κάποιον δίσκο;

Μ.Π.: Oχι αυτήν την περίοδο είμαι ανοιχτός δεν είμαι κολλημένος με κάτι, γιατί όταν γράφεις το δικό σου δίσκο κι είσαι κολλημένος με κάποιον μάλλον προσπαθείς να του μοιάσεις αλλά εγώ αυτήν την περίοδο ηχογραφώ το δικό μου δίσκο και αυτό θα ήταν κεφαλαιώδες λάθος.

Ζ: Και μια τελευταία ερώτηση… θα πείτε το «ακόμη σ’ αγαπώ;»

Μ.Π.: Ναι βέβαια…

Αθανάσουλα Ελένη

giatroul@

Κουλοχέρα Αναστασία

Nad the Mad

Elenh h ksanthia