11.4.06

Στα χρόνια που…

... Ποιος δεν θα ήθελε να επιστρέψει στα χρόνια που:
Τις σημαντικές αποφάσεις τις παίρναμε μέσω μίας πρακτικής... «αμπε-μπα-μπλομ»...

Τα λάθη στη γραμματική διορθώνονταν απλά με το «σκίσε το χαρτί και γράφτο απ’ την αρχή!»

Η χειρότερη τιμωρία και αγγαρεία ήταν να γράψεις εκατό φορές «Δε πρέπει να ξανα...»

Οι διαφωνίες τελειώναν με «πέτρα, ψαλίδι, χαρτί»

«Έχω λεφτά», σήμαινε μόνο το να μπορείς να αγοράσεις τσίχλες παίζοντας «τον μαγαζάτορα» ή ένα παγωτό στο διάλειμμα.

Το να γεμίζεις μία σακούλα με βόλους ήταν αρκετό για να σε κρατήσει ευτυχισμένο όλο το απόγευμα.

Δεν ήταν παράξενο να έχεις δύο ή τρεις «καλύτερους» φίλους/ες.

«Είναι πολύ μεγάλος/η» αναφερόταν μόνο για όσους ήταν πάνω από 18 ετών.

«Κλέφτες και Αστυνόμοι» ήταν ένα παιχνίδι μόνο για τα διαλείμματα... Και ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό να είσαι ο κλέφτης παρά ο αστυνόμος...

«Δηλιωτηριώδης» αναφερόταν μόνο σε ένα είδος «εντόμου ή υγρού απαγορευμένου» και όχι σε ανθρώπους...

Για να ταξιδέψει κανείς από τη Γη στον ουρανό, το μόνο που χρειαζόταν να κάνεις ήταν να γίνεις «αστροναύτης ή superman»...

Το τέλειο ήταν να παίζεις ποδόσφαιρο χωρίς τέρμα ή βόλεϊ χωρίς δίχτυ και οι κανόνες δεν είχαν και πολύ σημασία...

Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί με το αντίθετο φύλο ήταν να σε έπιαναν παίζοντας το «γιατρό».

«Έχει φέρει όπλο στο σχολείο» σήμαινε ότι σ’ έπιασαν να έχεις σφεντόνα...

«Ο τελευταίος που θα φτάσει είναι χαζός!!!» ήταν η κραυγή που σ’ έκανε να τρέχεις μέχρι που νόμιζες ότι θα σπάσει η καρδιά σου...

Καμία στον κόσμο δεν ήταν πιο όμορφη από τη μαμά. Ήταν η μόνη που μ’ ένα φιλί στο τραύμα σου σ’ έκανε αμέσως καλά...

Ποτέ δεν έλειπε ένα νόμισμα κάτω από το μαξιλάρι, που στο άφηνε η «Καλή Νεράιδα» ως αντάλλαγμα για το δόντι που σου έπεσε. Ήσουν φυσικά σε άλλο κόσμο αν σου άφηνε χαρτονόμισμα.

Πάντα ανακάλυπτες τις νέες σου ικανότητες εξαιτίας ενός «Βάζω στοίχημα ότι δεν μπορείς να...»

Η απογοήτευση ήταν είσαι ο τελευταίος που θα έχεις επιλεχθεί για το θεατρικό του σχολείου.

«Πόλεμος», σήμαινε μόνο να πετάς κομμάτια κιμωλίας και μπαλίτσες από χαρτί κατά τις «ελεύθερες ώρες».

Οι «βόμβες νερού» ήταν το πιο μοντέρνο, έξυπνο και δυνατό όπλο που είχε εφευρεθεί.
«Πόλεμος» ήταν κάτι που είχε συμβεί πριν γεννηθούμε και ποτέ δεν θα συνέβαινε ξανά...

Τα παγωτά και τα φρούτα αποτελούσαν ομάδες βασικής διατροφής.

Για να μετατρέψεις το ποδήλατό σου σε μία δυνατή «μηχανή» χρειαζόταν μόνο να βάλεις μία φιάλη κοντά στις ρόδες.

Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος να περνάς τα απογεύματα του Καλοκαιριού από το να παίζεις με τα παιδιά της γειτονιάς σου ή να περιμένεις να δεις τον γείτονα/γειτόνισσα που τόσο σε αγαπούσε να περνάει...

Τα «μεγαλύτερα αδέρφια» ήταν τα χειρότερα βασανιστήρια, αλλά επίσης ήταν οι πιο δυνατοί και πιστοί προστάτες...

Αν μπορείς να θυμηθείς τα περισσότερα απ’ όλα αυτά, τότε αυτό σημαίνει ότι έχει πραγματικά ζήσει!!!

Μοιράσου το με οποιονδήποτε από τους φίλους σου χρειάζεται ένα διάλειμμα από την «Ενήλικη Ζωή»

Να θυμάσαι πάντα ότι: «Ημέρα που δεν γελάς... είναι μία χαμένη μέρα»

(Όσα διαβάσατε παραπάνω είναι mail που πήρα από τη Γωγώ Κ. Δεν ξέρω αν μου το έστειλε για να με "πειράξει" για την ηλικία μου. Εγώ την ευχαριστώ που με γύρισε στα χρόνια που…)

6 σχόλια:

ellinida είπε...

Xεχ εγώ τα θυμάμαι και τα καταγράφω κιόλας ! Ευτυχώς που διαβάζω συχνά τέτοια στην μπλογκόσφαιρα αλλιώς θα αισθανόμουν ουφο !

Γωγώ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Marialena είπε...

Αχ τι μας κάνεις βρε Χρήστο, επιστροφή στην αθωότητα, εκεί που ο κόσμος ήταν το ποδηλατάκι, το Μίκυ μάους, οι φανταστικοί φίλοι που έρχονταν στον ύπνο μου, τα φιλαράκια στη γειτονιά που παίζαμε ώρες ολόκληρες κάθε απόγευμα και οι τηγανιτές πατάτες με φέτα και ζαμπονάκι, με ντομάτα κομμένη για βραδυνό!

mn8 είπε...

:) Να'σαι καλα!

Marilina είπε...

πόσο χαίρομαι που τα περισσότερα θα τα βλέπω κάθε μέρα =))))

Ανώνυμος είπε...

I'm impressed with your site, very nice graphics!
»