3.9.16


ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΠΥΡΓΟΥ: (Ποιοι και γιατί το κάνουμε;…)



Ξεκινάμε για 5η χρονιά μια ομάδα 40 περίπου ανθρώπων,  εφέτος, ΠΟΥ:
…θελήσαμε να μη μείνουμε απλοί παρατηρητές τώρα που κάποιοι αλαλάζουν ή πέφτουν στην κατάθλιψη μέσα στο γενικό ξεπούλημα κάθε δημόσιας περιουσίας, δημόσιου αγαθού, δημόσιας υπηρεσίας, δημόσιας αξίας…
…εμείς, προχωρήσαμε συνεπαρμένοι από τη μαγεία (κι εξαντλώντας τα όρια) του ερασιτεχνισμού, με πεποίθησή μας ότι  όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα για ίσες ευκαιρίες... και δεν έχουν καμία ευθύνη για τον κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνουν…

...ανταμώσαμε πρώτη φορά πριν 4 χρόνια, 40-60 άνθρωποι και βοηθάμε 200-250 παιδιά κάθε χρόνο, άνθρωποι από 3 γενιές (από 25 μέχρι 65 χρόνων…)  τρελοί; …ωραίοι; …τολμηροί; …ονειροπόλοι; … ή απλά  δάσκαλοι!... 


Κι αφού βρεθήκαμε, κοιταχτήκαμε καλά κι είπαμε:
«έχουμε μια αγκαλιά λόγους να το κάνουμε αυτό! Πάμε!!!...»

Επειδή κάποιος από εμάς ονειρευόταν πολύ και πίστευε ότι μπορεί να είναι ζωντανός και ευτυχισμένος μόνο εάν ήταν και οι άλλοι!...

Επειδή κάποιος από εμάς είχε ανάγκη από μια ώθηση προς κάτι νέο, επειδή ένιωθε την ανάγκη για μια διαφορετική ηθική!…

Επειδή κάποιος από εμάς ένοιωθε μέσα του διαρκώς μια δύναμη, ένα όνειρο, μια επιθυμία να αλλάξει τα πράγματα, να αλλάξει τη ζωή!...

Επειδή κάποιος από εμάς ένοιωθε ότι με την ατέλειωτη αυτή ώθηση, ο καθένας γίνεται κάτι παραπάνω από τον εαυτό του! Γίνεται σαν ... πολλά άτομα σε ένα!... 

Επειδή κάποιος από εμάς ένοιωθε από τη μία πλευρά, την προσωπική καθημερινή κόπωση αλλά από την άλλη την αίσθηση του να ανήκεις σε μια φυλή που θέλει να απογειωθεί, να ξεκολλήσει από το βάλτο για ν’ αλλάξει πραγματικά τη ζωή!...

Επειδή κάποιος από εμάς εκτός από τη θλίψη που ένιωθε για τους φτωχούς, ήθελε να ανοίξει τα φτερά του για να δει αν είναι ακόμη ικανός να πετάξει... 

Επειδή κάποιος  από εμάς ένιωθε μόνος…-γιατί εκτός από τον καπιταλισμό και την πείνα υπάρχει και η μοναξιά …επειδή κάποιος από εμάς μεγάλωσε μόνο με μάνα
επειδή κάποιος μεγάλωσε σε αλάνα
επειδή κάποιος μεγάλωσε κι ένοιωσε ότι δεν του τα είχανε πει όλα…

Επειδή κάποιος από εμάς ένοιωθε ότι ήταν ένας καλός άνθρωπος αλλά έτσι θέλησε να γίνει καλύτερος…

Επειδή κάποιος από εμάς ήταν τόσο φτωχός που δεν ήθελε να γίνουν κι άλλοι, τόσο….

Επειδή κάποιος από εμάς σκέφτηκε ότι η επανάσταση δεν έγινε χθες ούτε σήμερα, ίσως ούτε αύριο, αλλά θα γίνει σίγουρα μεθαύριο...

Επειδή κάποιοι από εμάς καταλάβαμε ότι -«νυν και αει»- είχαμε το χειρότερο εκπαιδευτικό σύστημα της Ευρώπης…

Επειδή κάποιοι καταλάβαμε ότι -«νυν και αει»- είχαμε το χειρότερο κράτος της Ευρώπης…

Εμείς που φτιάξαμε το Κοινωνικό Φροντιστήριο και συνεχίζουμε να την παλεύουμε μόνο για το χαμόγελο των μαθητών μας…
Δεν είμαστε απλά φιλεύσπλαχνοι εθελοντές. Είμαστε κοινωνικοί αγωνιστές - δάσκαλοι αλληλεγγύης.
Με τη δράση μας, με το παράδειγμά μας προσπαθούμε να κάνουμε προληπτική κοινωνική ιατρική για να μην θεριέψει ο κοινωνικός κανιβαλισμός

Θέλουμε να δείξουμε σε όλους ότι υπάρχει η κοινωνική αλληλεγγύη για να μην νοιώθουμε μόνοι.
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ!!!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΑΘΕΙ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ!
Η αλληλεγγύη είναι η ελπίδα και το όπλο μας!!!

14.7.16


Ενα ψέμα που μου βγήκε ...αληθινό!

Κάποτε ήμουν ερωτευμένος με μια φοιτήτρια. Λίιιιγο μετά τα φοιτητικά χρόνια, εγώ.
Μια νύχτα κλαίγοντας μου είπε:
- Ερχεται Μάρτης. Ανοιξη. Δυο χρόνια μαζί και δεν μπορέσαμε να πάμε ένα ταξιδάκι...
Με πήραν κι εμένα τα κλάματα. Την πήρα αγκαλιά, σκούπισα τα δάκρυα από τα πρόσωπάκι της, την κοίταξα στα μάτια και της είπα:
- Πριν βγει ο Μάρτης θα πάμε στην Μονεμβασιά να μείνουμε μέσα στο κάστρο...
- Αλήθεια; Θα καταφέρεις να έχεις χρήματα;
- Ναι, όρκος!... είπα. Δεν σου είπα ψέματα ποτέ.
Ενθουσιάστηκε, συνέχισε για λίγο να κλαίει από χαρά, έγειρε και κοιμήθηκε.


Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είπα ψέματα...

Ολη τη νύχτα, στριφογύριζα κι έλεγα στον εαυτό μου:
- Ρε, ψεύτη. Γιατί το έκανες αυτό; Που θα μπορέσεις να βρεις τα λεφτά σε 3-4 εβδομάδες;... Συγκινήθηκες.... αλλά γιατί να δώσεις μια υπόσχεση που ξέρεις ότι δεν θα μπορεσεις να εκπληρώσεις;;;

Την επόμενη ημέρα κέρδισα περίπου 5.000 ευρώ στο τζόκερ!...
Είναι ωραία η Μονεμβασιά, σου λέω!... :)

Στην ζωή μου δεν ξαναείπα ψέμα. Αν και γνώρισα ανθρώπους δήθεν, υποκριτές και ψεύτες... έμεινα έτσι. Να γουστάρω την αλήθεια. Δεν με κόλλησαν.

Λέτε γι' αυτό να μην ξανακέρδισα στο τζόκερ;.... :)
(η φωτογραφία είναι από τη Μονεμβασια αλλά δεν είναι δική μου)

10.6.15

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΜΠΑΜΠΗΣ, ΣΤΟ ΚΕΚ…



Κάποτε είχα έναν φίλο. Ας πούμε ότι τον έλεγαν «ΜΠΑΜΠΗ».
Ο «Μπάμπης» , λοιπόν, παρότι ήταν ένας ιδιαίτερα ευφυής κι εργατικός άνθρωπος, είχε επιλέξει να δουλεύει στο δημόσιο.
Υπήρχαν και τέτοιοι άνθρωποι στη γενιά μου που στην δεκαετία του 80, επέλεγαν τη δουλειά στο δημόσιο  για «λόγους συνείδησης» κι όχι γιατί τους «βόλεψε» σε μια θεσούλα κάποιος «μπάρμπας» από την Κορώνη!!!...
Ο «Μπάμπης» λοιπόν εκτός από ευφυής κι εργατικός –κι επομένως πολύ ικανός- ήταν και αγνός σοσιαλιστής, όπως ήταν κι άλλοι Έλληνες την δεκαετία του 80 –επομένως και τίμιος! Δεν δεχόταν παράλληλα με τη δουλειά στο δημόσιο να κάνει  δουλειά παράνομη (όπως ήταν π.χ. τα «ιδιαίτερα μαθήματα») γι’ αυτό όταν θέλησε μια δεύτερη δουλειά, την επιδίωξε και την έκανε νόμιμα.
Και ποια ήταν αυτή η δεύτερη δουλειά; Σε ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΚΕΚ.
Έτσι κάποια απογεύματα, έπαιρνε το αυτοκινητάκι του και πήγαινε σε μια διπλανή πόλη από αυτή που ζούσε και δούλευε σε ένα ΚΕΚ…
Από την αρχή πρόσεξε πως μια συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, ας πούμε Τετάρτη απόγευμα 6-8, κάποια παιδιά (από τους «καταρτιζόμενους»…) δεν έκαναν μάθημα αλλά έπαιζαν στο προαύλιο και με τις φωνές τους τον ενοχλούσαν στη δουλειά του… (γιατί είπαμε ο «Μπάμπης» ήταν παιδί-σπαθί: ευφυής, εργατικός, ικανός, τίμιος και σοσιαλιστής)
Αφού είδε ότι συνεχιζόταν κάθε Τετάρτη 6-8 μ.μ. το ίδιο σκηνικό, νευριασμένος, διέκοψε τη δουλειά του και πήγε στα  «καταρτιζόμενα» παιδιά που έπαιζαν και φώναζαν και τους λέει: - «Τι γίνεται ρε παιδιά; Τι κάνετε εδώ;…»
- «Έχουμε μάθημα με κάποιον Πετρόπουλο (ας πούμε πως τον έλεγαν έτσι) και λείπει πάλι. Δεν έχει έλθει ποτέ!...», του είπε ένα παιδί.
Ο Μπάμπης «έμεινε»… Τους εξήγησε ότι αυτός δεν είναι «Πετρόπουλος» και ότι δουλεύει μέσα και δεν μπορεί από τις φωνές τους να συνεχίσει… Τα παιδιά πράγματι έδειξαν κατανόηση και συνέχισαν πολύ πιο ήσυχα…
Ο «Μπάμπης» συνέχισε να δουλεύει αλλά ένιωθε μια απέραντη θλίψη…
Πέρασαν κι  άλλες Τετάρτες και το σκηνικό των 6-8 ήταν πάντα ίδιο… Τα παιδιά έπαιζαν στο προαύλιο αλλά ήσαν πια ήσυχα, γιατί τα είχε «χτυπήσει στο φιλότιμο» ο «Μπάμπης»….
ΩΣΠΟΥ ήλθε μια Τετάρτη 6-8 που ο «Μπάμπης» ενώ δούλευε, δεν είδε τα παιδιά να παίζουν… Του έλειψαν…
Πήρε λοιπόν με τη σειρά  τις αίθουσες του ΚΕΚ και τα έψαχνε… Σε μια αίθουσα τα βρήκε. Εκαναν μάθημα!!!
Συγκινημένος ο «Μπάμπης» απευθύνεται στον άγνωστό του καθηγητή τους και του λέει:
-«Γεια σου ρε Πετρόπουλε!!! Καλώς ήλθες ρε Πετρόπουλε!!! Κι έλεγα ότι δεν θα σε γνωρίσω ποτέ ρε Πετρόπουλε!!!... Είμαι πολύ συγκινημένος που σε γνώρισα ρε Πετρόπουλε!!!... Να σε φιλήσω ρε Πετρόπουλε!!!... »  Και τον αγκάλιασε…
Τότε αγκαλιασμένοι όπως ήσαν του λέει στο αυτί ο «Πετρόπουλος»: «Φίλε μην πεις τίποτα αλλά δεν είμαι ο Πετρόπουλος!!! Επειδή ο Πετρόπουλος έμαθε ότι σήμερα μπορεί να έλθει έλεγχος στο ΚΕΚ από το Υπουργείο κι έχει άλλη δουλειά, με παρακάλεσε να έλθω εγώ να κάνω μάθημα ως «Πετρόπουλος»…
-------
Όταν θύμωνε ο «Μπάμπης» συνήθιζε να βάζει τα χέρια στην τσέπη και να περπατάει στο δρόμο κλωτσώντας όσα πεταμένα μικροαντικείμενα εύρισκε… Εκείνη τη νύχτα «οργώσαμε» και κλωτσήσαμε τη μισή πόλη…
Δεν έχει σημασία το «Πετρόπουλος», το «Μπάμπης», το ΚΕΚ, η πόλη, εγώ… Μπορεί τίποτε από όλα αυτά να μην υπήρξε ποτέ κι εγώ απλά να ψάχνω λόγο ύπαρξης!...
Μπορεί και να μην έχει σημασία ούτε που κάπου-κάποτε-κάποιο ΚΕΚ μπορεί και να «έσπρωχνε» υποψήφιο Δήμαρχο… (που δε βγήκε) και «μπορεί» και να «στήριζε» υποψήφιο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (που δε βγήκε)…
Άλλωστε αύριο, μπορεί και να σας κάνουν να νοιώθετε σίγουροι ότι ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΠΟΤΕ!!!...
Καληνύχτα πατριώτες!
Και μη φοβάστε. Δεν θα πτωχεύσουμε. Αφού δεν το νοιώθετε ακόμη, δεν θα συμβεί ποτέ…