13.2.06

Έρωτας, τυφλός και τρελός

Tου Αγίου (μεγάλη η χάρη του) αύριο, κι είπα ν’ ακούσετε μια όμορφη ιστορία, που θυμήθηκα απ’ τα παλιά:

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Tο Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί (κλασσικά …) ρώτησε: "Τι είναι το κρυφτό;".
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω-κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια - την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα (κλασσικά …) - να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει, γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν.
Η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο Άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

"Ένα, δύο, τρία" άρχισε να μετράει η Τρέλα, κι άρχισε να «τα φυλάει», για να κρυφτούν…

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου, ο οποίος με την δύναμή του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος, για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε το άφηνε ελεύθερο. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε για κρυψώνα ένα πολύ καλό μέρος που ήταν βολικό μόνο γι’ αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σ’ ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.



"....998, 999. 1000" μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.
Μετά βρήκε την Πίστη, που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον "ρυθμό" του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο…
Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα, που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορυφή βουνού, μα τίποτα.
Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.
Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα, του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.

5 σχόλια:

Marilina είπε...

το χω πει και θα το ξαναπώ. διαφωνώ. για μένα ο ερωτας έχει άμεση σχέση με τη λογική, πολύ περισσότερη απ ό,τι νομίζουμε. και αν αυτό σα φάινεται κυνικό, πάλι διαφωνώ. (οι κακιές συνήθειες δνε κόβονται)

=)

Natalia είπε...

Εγώ πάλι.....συμφωνώ απόλυτα....
Μόνο η Τρέλα μπορεί να βαδίσει με τον Έρωτα.....

alas είπε...

Natalia, λες να φταίει το νερό; (που λένε λαϊκά...)
:)

(το έχω δημοσιεύσει σήμερα και στην ΠΡΩΤΗ)

Natalia είπε...

Πίνω εμφιαλωμένο.....να το αλλάξω γιατρέ μου λες;

alas είπε...

Παλια θα σου έλεγα, να πάρεις από τα κανούλια αλλά τώρα που είναι θρονιασμένος εκεί αυτός ο χοντρούλης περιπτεράς... το σκέφτομαι...
:)